Om te haat is maklik. Om te ignoreer en te verlaat is natuurlik. Maar om lief te hê, te vergewe, om hoop te hê vir 'n verlore siel—Wat is bonatuurlik
deur Steve Prokopchak
Toe ek sewentien was en 'n senior in hoërskool was, het 'n vriend my aan my Verlosser, Jesus, voorgestel. Na 'n vier maande lange gesukkel om die koste te bereken, het ek Hom eendag as my Here aangeneem terwyl ek alleen in my slaapkamer was.
En Toe Was Daar My Vader
My pa het my nuwe lewensrigting gehaat. Laat een aand het hy my kamer binnegestorm en geskree: "Ek verkies dat jy liewer dwelms gebruik as om hierdie Jesus-nonsens te glo." Hy het dit omtrent dieselfde tyd gesê toe ek in die Bybel lees hoe Jesus van die kruis af bid: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie." Ek het dieselfde gebid vir my aardse vader gebid: Vader, vergeef hom, want hy weet nie wat hy sê nie. Hy het geen verwysingsraamwerk vir wat met my gebeur het nie. Hy verstaan nie en die enigste reaksie wat hy ken, is woede. Hierdie keuse wat ek gemaak het, is buite sy beheer. Dit sou Jesus wees wat my sou leer om my vader lief te hê met 'n liefde wat eerlik en opreg is. Want om lief te hê wanneer ons nie geliefd is of nie geliefd voel nie, is slegs moontlik deur goddelike krag.
Die diepte van Christus se vergifnis vir my dring my aan om my vader te vergewe. Dit dwing my om te wonder watter kwaad hom deur sy vader en ander aangedoen is. Watter misbruike moes hy verduur en watter diep geheime het hy onderdruk? Uit sy wonde het hy ander gewond, selfs diegene wat hy liefgehad het.
Om te haat is maklik. Om te ignoreer en te verlaat is natuurlik. Maar om lief te hê, te vergewe, om hoop te hê vir 'n verlore siel—Wat is bonatuurlik. As 'n jongmens, gekwel deur my pa se onbeheerbare woede, het ek gewens dat hy sou sterf of ons familie sou verlaat, om nooit weer gesien te word nie. Nadat ek Christus aangeneem het, sou ek net verlang na sy verlossing. My hart is genees, en dit het gelei tot 'n diepgaande genesing van wie ek was en wie ek sou word. Want as ek sou kies om te haat, kwaad te wees of vergelding vir my pa na te streef vir die res van my lewe, sou dit ek wees wat sou ly, nie hy nie. Onvergewensgesindheid is beslis een pad wat ons kan neem, maar dit kom met 'n steil en swaar emosionele, fisiese en geestelike prys.
Die prys van liefde aan die kruis was te groot. Ek kan nie daardie opoffering oortree wat vir elke persoon op aarde gemaak is nie, insluitend my pa. Miskien sal ek nooit die pyn, die slapelose nagte, die baie trane, die hartseer en die eensaamheid vergeet wat ek tydens my grootwordjare ervaar het nie. Tog, selfs al bly die herinneringe voortduur, sal daardie ervarings nooit bepaal of definieer wie ek is, hoe ek vandag my lewe uitleef, of wie ek word nie. Dit sal my eerder 'n beter mens, 'n gesonder mens en 'n meer vasberade mens maak wat in my hemelse Vader se arms inhardloop.
Emosionele Wonde
Ware vergifnis sal my uiteindelik toelaat om die verkeerde te vergeet. Diep wonde kan hul angel verloor lank voordat die verstand vergeet. Wanneer ons 'n diep sny opdoen, sorg ons dadelik daarvoor. Ons jaag vir 'n x-straal en kry inspuitings om die pyn te verdoof. Die wond word toegewerk, antibiotika word voorgeskryf, 'n tetanus-inspuiting is seker, en die wond word vir weke dopgehou. Wanneer dit by emosionele wonde kom, dien ons egter dikwels 'n bietjie van, "O, dit is nie baie diep nie, dit maak nie seer nie, en dit het geen geestelike aandag nodig nie." Ons kon nie meer verkeerd wees nie.
Wonde—enige wonde—het aandag nodig. Dr. Jesus is die beste wanneer dit kom by diep genesing, want gebaseer op Sy aanraking, vergeet mens uiteindelik dat daar ooit 'n wond was. Daardie fisiese sny vervaag gou tot bloot 'n litteken, maar mettertyd kan selfs die litteken verdwyn. Net so kan die herinnering aan daardie emosionele wond verdwyn deur die genesende kruis van Golgota.
Pyn, 'n geskenk van God
Pyn het 'n manier om ons volle aandag te trek. Dit is 'n aanduiding dat iets êrens verkeerd is. Pyn kan soms as 'n geskenk beskou word.
Terwyl ek oor my vrou in die noodkamer gestaan het, het ek hulpeloos en tranerig gevoel. Hulle het haar gesteek, gepor, met naalde gesteek en 'n CT-skandering geskeduleer om te probeer vasstel wat fisies fout was. Sy het erge buikpyn gehad en uiteindelik ingestem om na die noodkamer te gaan.
Fisiese pyn probeer altyd iets openbaar. Dokters ondersoek ons deeglik en probeer die toestand diagnoseer sodat hulle 'n behandeling kan vind. Toetse word uitgevoer, bloedtoetse word gedoen en lewensbelangrike tekens word geneem. Ons jaag om die oorsaak te vind sodat ons die genesing kan vind.
Miskien om verskillende redes beskou ons emosionele pyn as anders. Ons sê vir onsself dinge soos: "Tyd genees, en dit alles sal uiteindelik weggaan ...." Dit doen nie. Dit word nie gediagnoseer nie. Dit vestig diep in die siel en probeer homself wegsteek. Ons bedek dit met lag en 'n "Ek gaan nie toelaat dat dit my pla nie"-tipe houding. Dit word egter erger en groei soos 'n kanker wat aan ons wegvreet. Dit kan selfs besmet raak en, op net die verkeerde tyd, in 'n ander vorm na vore kom wat vir ons bekend of dalk onbekend is.
Mary se blindederm het gebars, en gif het haar buikholte gevul. Sy het daardie nag 'n noodoperasie en IV-antibiotika vir meer as vier-en-twintig uur nodig gehad. Wonde uit ons verlede kan ook bars, en gif kan ons gedagtes, ons emosies en ons gees binnedring. Ek het dit self ervaar.
Pyn het veroorsaak dat ek my pa blameer het
Ek het my pa blameer vir amper alles negatiefs in my lewe. Is ouers immers nie veronderstel om vriendelik, vrygewig en liefdevol te wees nie? Moet hulle nie hul kinders eerste prioriteit gee nie? Ja en nee. Nie elke ouer is heel genoeg om al daardie dinge vir hul kinders te wees nie, aangesien elkeen in 'n ander stadium van genesing en grootword is. Maar steeds het ek perfeksie van my pa verwag. Hy was ouer, wyser en sterker as ek. Ek het hom voorgehou as die een wat al die skuld vir my deurmekaar lewe moes neem.
Daardie denkwyse het net vir 'n rukkie gewerk. Eendag het ek God hierdie woorde hoor fluister: "Dit is waar, Steve, jy het nie 'n perfekte pa gehad nie, maar jy was nooit 'n perfekte seun nie en jy is self nie 'n perfekte pa nie." Praat van God se hamer wat die spyker op die kop slaan! Daardie woorde was treffend waar. Ek was nie 'n perfekte pa nie, soveel as wat ek probeer het om te wees. Ek het met my kinders gemors – miskien op 'n ander manier as my pa – maar ek het steeds baie foute gemaak. God het my gekonfronteer, vriendelik en met Sy waarheid. Ek het daardie dag besluit dat die blaamspel verby was en dat Jesus se voorskrif aan my lui: "Vergeef soos jy vergewe is." Dit was die enigste pad vorentoe. Dit sou die enigste manier wees waarop ek God werklik as my hemelse Vader sou ken en nie daardie onvolmaakte beeld van my aardse vader op Hom sou projekteer nie.
En toe het God my aan iets anders herinner.
God Was en Is die Volmaakte Vader
God is die perfekte Vader. Hy het ons perfek lief. Hy vergewe ons perfek. Hy dissiplineer ons perfek. Hy het ons beste belange in gedagte. God het 'n perfekte tuin binne 'n perfekte wêreld geskep. Hy het die mensdom geskep en hom daar met die perfekte werk geplaas. Toe het Hy die perfekte lewensmaat geskep. Tog, teen Genesis hoofstuk drie, het hulle van Hom af weggeloop. Nie lank daarna nie, in Genesis hoofstuk vier, het Adam en Eva se seun moord gepleeg toe Kain vir Abel in 'n woedebui doodgemaak het.
Kan jy jou voorstel? Vanuit 'n perfekte wêreld en 'n perfekte verhouding met God self, het God se eerste kleinseun moord gepleeg.
Jou Bloedlyn Het Verander
As 'n gelowige in Christus behoort jy nie meer aan die bloedlyn van jou biologiese familie en al sy sonde, disfunksie, geskiedenis van siektes, verslawings, geestesongesteldheid of verkeerde gedrag nie. Jy volg nou die bloedlyn van die familie van Christus. Die bewys is in die Woord van God. Jy is geregverdig, verlos, versoen, vry en gekoop deur Jesus se bloed.
- Ons is geregverdig deur Sy bloed. – Romeine 5:9
- Ons het verlossing deur Sy bloed. – Efesiërs 1:7
- Ons is versoen deur Sy bloed. – Kolossense 1:20
- Ons is deur Sy bloed van ons sondes vrygemaak. – Openbaring 1:5
- Ons is deur Sy bloed gekoop. – Openbaring 5:9
Jou familie-identiteit is nou en vir altyd, as gevolg van die kruis, wat gevind word in die familie van die Seun van God.
Kyk hoe lief die Vader ons is, want Hy noem ons sy kinders, en dit is wat ons is! Maar die mense van hierdie wêreld erken ons nie as kinders van God nie, omdat hulle Hom nie ken nie. Geliefdes, ons is reeds kinders van God, maar Hy het ons nog nie gewys hoe ons sal wees wanneer Christus verskyn nie. Maar ons weet dat ons soos Hy sal wees, want ons sal Hom sien soos Hy werklik is. En elkeen wat hierdie reikhalsende verwagting het, sal homself rein bewaar, net soos Hy rein is (1 Johannes 3:1-3).
Eendag, terwyl ek gedink het aan die stappe wat ek geneem het om van familiewonde genees te word, het ek tyd geneem om neer te skryf wat ek gevoel het deel van die proses was. Wat volg, is daardie stappe. Hulle is nie 'n eenmalige proses nie, maar vereis soms 'n tweede, 'n derde en miskien baie heroorweegde beraadslagings, want soms agteruitgaan ons in ons genesing. Ek kan nie met sekerheid sê dat elke stap een is wat jy nodig het nie, maar ek wil jou vra om te konsentreer op dié wat God vir jou wys tans van toepassing is op jou lewe.
Hulle kan ook jou ervaring wees terwyl jy jou bestemming in Christus nastreef.
1. Om te besef dat my hemelse Vader nie kwaad vir my is nie.
As God gemeen, kwaad of probeer het om my te “kry”, sou ek reeds “kry” gewees het. In plaas daarvan het Hy al Sy woede met sonde en ongehoorsaamheid op Sy Seun aan die kruis geplaas, en nie op my nie.
2. Erken dat my hemelse Vader het my van ewigheid af beplan.
Hy wou so graag hê dat ek gebore moes word dat die familie waarin ek gebore is, onbelangrik was en is. Die waarheid is dat Hy so graag 'n verhouding met my begeer het dat, volgens Handelinge 17:24–28, dit die tyd, die seisoen en die plek van alle ewigheid is waar ek op aarde sou wees om deur Hom liefgehê te word.
3. Ek het 'n seun van God geword.
Die boodskap van die evangelie is aan my voorgehou. Mettertyd het ek om vergifnis van my sonde gevra en die onvoorwaardelike liefde van my Verlosser ontvang.
4. Ek het opgehou om my aardse ouers te blameer vir al die probleme in my lewe.
Hulle was nie perfek nie. Die openbaring van God is: “Jy was nooit ’n perfekte seun of dogter nie.” Tot vandag toe is ek nie ’n perfekte pa nie. Ek is ook nie ’n perfekte seun nie. Ek moes my aardse ouers van perfeksie af weglaat en besef dat hulle baie generasiepyn en seer self gedra het.
5. Hoe meer van die liefde van God ek vir myself ontvang het, hoe meer van die liefde van God het ek vir my aardse ouers en familie ontvang.
Ek is 'n kind van die Koning en 'n noodsaaklike deel van Sy koninkryk. Deur my verander Hy kultuur—selfs familiekultuur. Ek is 'n aangenome seun waardeur ek nou roep: “Abba! Vader!” (Romeine 8:15).
6. Ek het nie meer die goedkeuring van my aardse vader of moeder nodig nie..
Ek weet ek het die goedkeuring van my hemelse Vader. Romeine 15:7 sê: “Aanvaar mekaar dan, net soos Christus julle aangeneem het.” Ek is aangeneem.
7. God het woorde van bevestiging oor my gespreek.
Toe my hemelse Vader vir Sy Seun gesê het dat Hy Sy geliefde Seun is in wie Hy 'n welbehae het, het Hy ook daardie woorde oor my gespreek. My identiteit en my agting was nie meer in wie ek gedink het ek moes wees nie, maar in wie ek reeds in Christus was. Ek was bestem vir aanneming as 'n seun, volgens Sy wil en Sy voorneme. (Efesiërs 1:5–6).
8. Die lewe gaan nie oor my nie.
Dit gaan nie oor my goed, my behoefte aan genesing, of my gebrokenheid nie. As dit net oor myself gegaan het, sou ek steeds gebroke wees en in die vloeke van die geslagte voor my wandel. Christus het 'n vloek vir my geword, sodat die vloeke van my vader se vader na my vader na my en na my kinders verbreek word deur Sy dood aan die kruis. “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons 'n vloek te word” (Galasiërs 3:13).
9. Daar is nie meer 'n behoefte aan vergelding of selfregverdiging nie.
Wat met my gebeur het, het 'n rede geword om heelheid, volwassenheid, sekuriteit en heiligmaking in my God en Sy waarheid na te streef. Ek moes niemand terugkry nie. Jesus het hierdie behoefte aan menslike regverdiging aangeneem deur die enigste Regverdige te wees wat kan (Romeine 3:21–31). Ek word geregverdig deur geloof.
10. Vandag stel ek gesonde grense.
Terwyl ek in geestelike en emosionele gesondheid en genesing wandel, spreek ek die waarheid in liefde, met respek en 'n gees van eer teenoor my ouers, my familie en myself.
My pa—die beste deel van die storie
Tien jaar voor sy afsterwe uit hierdie lewe het my vrou, Mary, saam met my vader gebid om Christus as sy Verlosser te ontvang. Op die ouderdom van sewe-en-tagtig het hy sy knie voor die geliefde van sy siel gebuig en om vergifnis van sy sonde gevra.
Ek glo werklik dat die liefde en vergifnis wat ons langs die pad in ons verhouding aangebied het, hom toegelaat het om die liefde en vergifnis wat sy hemelse Vader aangebied het, duideliker te sien. As ons gekies het om hom te behandel soos hy ons behandel het, vrees ek dat gebed vir verlossing dalk nie plaasgevind het nie.
Dank God vir die liefde en vergifnis van Sy Seun, Jesus Christus, die liefhebber van ons siele. Hy het ons eers vergewe sodat ons ander kan vergewe.
Leer meer oor vergifnis in 'n ander artikel, ook deur Steve.
TRut uit God se Woord om jou vry te maak
Provokeer Bybelse c
verander van binne na buite. Dosyne Skrifgedeeltes beskryf wie jy in Christus is. Lees dit oor en oor, en laat die waarheid van God se Woord jou vrymaak. Plek word voorsien om 'n persoonlike verbintenis te maak. 'n Handige hulpmiddel wat direk in 'n Bybel gebêre kan word vir herhaalde verwysing.
