Τι μας εμποδίζει να βιώσουμε αυθεντικές σχέσεις;
από τον Larry Kreider
Απολαύστε αυτό το κεφάλαιο από το βιβλίο Η Κραυγή για Πνευματικούς Πατέρες και Μητέρες
Ένα Σάββατο πρωί, η εξάχρονη κόρη μου, Λετίσια, με παρακάλεσε να της φτιάξω τηγανίτες για πρωινό. Η μητέρα και οι αδερφές της έλειπαν το πρωί και εκείνη είχε μείνει με εμένα ως η πιθανή μαγείρισσα για την οικογένεια. Με τις μαγειρικές μου ικανότητες να είναι αυτές που είναι, την παρακάλεσα: «Σε παρακαλώ, Λετίσια, δεν μπορείς να φας δημητριακά σήμερα;» Επέμεινε, οπότε υπάκουσα. Μισοκοιμισμένη, διάβασα λάθος τις οδηγίες και το τελικό προϊόν φαινόταν ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση! Της ζήτησα ξανά να φάει δημητριακά. Επέμεινε και πάλι πεισματικά. Πραγματικά ήθελε πολύ τηγανίτες. Προσπάθησα ξανά, αλλά αυτή τη φορά το λάδι στο τηγάνι πήρε φωτιά! Αργότερα έπρεπε να βάψουμε ξανά το μαυρισμένο σημείο που άφησε η φωτιά στο ταβάνι. Δεν ήταν καλό ξεκίνημα για τη μέρα.
«Σε παρακαλώ, μπαμπά, προσπάθησε ξανά», με παρακάλεσε η Λετίσια με τα μεγάλα μπλε μάτια της. Πώς θα μπορούσα να αντισταθώ; Αποφάσισα απλώς να αγνοήσω τις οδηγίες. Αυτή τη φορά, χωρίς να ακολουθήσω τη συνταγή στο πλάι του κουτιού, έβγαλα γάλα και αυγά από το ψυγείο και άρχισα να ανακατεύω ό,τι υλικά μπορούσα να βρω που νόμιζα ότι θα πετύχαιναν. Παραδόξως, το μείγμα φαινόταν βρώσιμο. Με μια αχτίδα ελπίδας, έβαλα τις χρυσές τηγανίτες σε ένα πιάτο. Έριξα μέσα πολύ σιρόπι και έβαλα το πιάτο μπροστά στη Λετίσια. Δάγκωσε μια μπουκιά από τις φρεσκοψημένες τηγανίτες μου, με κοίταξε με ένα μείγμα απελπισίας και απογοήτευσης στα μάτια της και είπε: «Μπαμπά, μπορώ να φάω δημητριακά, παρακαλώ;»
Η Λετίσια βαρέθηκε να βλέπει τον μπαμπά της να προσπαθεί να φτιάχνει τηγανίτες ξανά και ξανά χωρίς να έχει βρώσιμα αποτελέσματα. Τελικά τα παράτησε και αποφάσισε να επιστρέψει σε κάτι «ασφαλές» και εύκολο - τα δημητριακά! Σήμερα, συναντώ ανθρώπους σε όλο το σώμα του Χριστού που έχουν εγκαταλείψει την πνευματική γονική μέριμνα λόγω περίπλοκων και απρόβλεπτων καταστάσεων που έχουν προκύψει σε αυτές τις σχέσεις. Κάθε άτομο που είναι φυσικός γονέας γνωρίζει ότι η ανατροφή υγιών παιδιών έχει τις δυσκολίες της. Οι γονείς δεν φέρνουν τα παιδιά τους σε μια ωριμότητα χωρίς κάποιες ατυχίες στην πορεία.
Μερικές φορές οι πνευματικοί πατέρες και μητέρες, καθώς και οι γιοι και οι κόρες επίσης, βρίσκονται σε ασύμφωνες σχέσεις - και τα παρατάνε. Δεν είναι ότι οι πνευματικοί γονείς δεν προσπάθησαν. Ίσως ερμήνευσαν λανθασμένα τις οδηγίες της Αγίας Γραφής και η σχέση με τον γιο ή την κόρη τους ναυάγησε. Ή ίσως ένας πνευματικός γιος ή κόρη καθοδηγήθηκε από έναν πνευματικό γονέα που προσπάθησε να ελέγξει αντί να ενθαρρύνει. Αυτές οι σχέσεις τελικά θα εκραγούν επειδή είναι ανθυγιεινές. Ωστόσο, η πλήρης εγκατάλειψη όλων των σχέσεων πνευματικής γονικής μέριμνας επειδή μερικές δεν λειτουργούν είναι σαν να «πετάς το μωρό έξω με τα νερά του μπάνιου!»
Δεν τηρούνται οι οδηγίες του κατασκευαστή
Πιστεύω ότι η εκκλησία σήμερα είναι γεμάτη με ανθρώπους που θέλουν να γίνουν πνευματικοί γονείς. Έχουν την επιθυμία να επηρεάσουν το μέλλον μεταβιβάζοντας μια θεϊκή κληρονομιά, αλλά αδυνατούν να το κάνουν. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Οι πληγές από το παρελθόν, η αμαρτία, οι ανασφάλειες ή τα δυσλειτουργικά πρότυπα τους εμποδίζουν πνευματικά να προσεγγίσουν τους άλλους.
Οι άνθρωποι έχουν την τάση να ξεφεύγουν πνευματικά από την πορεία τους. Θυμάμαι να παίζω με ένα μοντέλο ηλεκτρικού τρένου ως παιδί. Ξανά και ξανά το τρένο έστριβε σε μια γωνία και πετούσε έξω από τις γραμμές, αβοήθητο στο πλάι, περιστρέφοντας τους τροχούς του. Δεν θα μπορούσε να ξαναμπεί στις γραμμές χωρίς εξωτερική βοήθεια. Μόνο όταν έπαιρνα το τρένο και το έβαζα απαλά στις γραμμές, μπορούσε να ξαναρχίσει. Όταν εκτροχιαζόμαστε πνευματικά, ο Πατέρας μας Θεός θα μας σηκώσει και θα μας επαναφέρει στην πορεία μας, αν Του το επιτρέψουμε. Μόνο τότε μπορούμε να φτάσουμε στον προορισμό που ο Θεός προόριζε για εμάς. Ο Κύριος είναι ένας μεγάλος Λυτρωτής. Θέλει να θεραπεύσει τις πληγές μας και να μας βοηθήσει να ανακτήσουμε ό,τι ο Σατανάς προσπάθησε να μας κλέψει.
Δεν πιστεύω ότι το παρελθόν μπορεί να λυτρωθεί και να αποκατασταθεί
Η γενεαλογία του Ιησού δίνεται στο πρώτο κεφάλαιο του Ματθαίου. Γιατί περιλαμβάνεται αυτή η μακρά λίστα ονομάτων στον Λόγο του Θεού; Συμπεριλήφθηκε για διάφορους λόγους, ένας από τους οποίους είναι ότι καταδεικνύει πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι οικογένειες, για τον Θεό. Δείχνει επίσης ότι μια οικογένεια μπορεί να μάθει τόσο από τις επιτυχίες όσο και από τις αποτυχίες των μελών της.
Η γενεαλογία του Ιησού περιλαμβάνει τη Ραάβ, μια πρώην πόρνη που παρέδωσε την ασεβή πόλη της Ιεριχώ στους Ισραηλίτες. Η σωτηρία της αποτελεί απόδειξη ότι ο Θεός λυτρώνει και αποκαθιστά τις μελλοντικές γενιές όταν έστω και ένα άτομο στρέφεται στον Θεό με πίστη. Ακόμα και ένα ασεβές μέλος της οικογένειας μπορεί να λυτρωθεί και ολόκληρη η επόμενη γενιά μπορεί να στραφεί στον Κύριο.
Πρέπει να στηριζόμαστε στους ώμους εκείνων που έχουν περάσει πριν από εμάς, ανεξάρτητα από τα λάθη που μπορεί να έχουν κάνει. Πρέπει να ζούμε σε μια στάση δοξολογίας προς τον Κύριο για εκείνους που μας γέννησαν και μας έθρεψαν τόσο φυσικά όσο και πνευματικά. Πρέπει να έχουμε σκοπό στην καρδιά μας, με τη χάρη του Θεού, να αποτελέσουμε θετική επιρροή για την επόμενη γενιά.
Ο Θεός θέλει οι οικογένειες να μεταβιβάζουν μια ευλογία στην επόμενη γενιά. Η Βίβλος καταγράφει την πλούσια κληρονομιά των σχέσεων που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Ο Θεός τιμά και δίνει σημασία στην καταγωγή μιας οικογένειας, επειδή κάθε οικογένεια έχει μια μοναδική ιστορία. Οι άνθρωποι που περιλαμβάνονται στη γενεαλογία του Ιησού συνέβαλαν στο να δουν τον Ιησού να εκπαιδεύεται και να γίνεται πατέρας για τριάντα χρόνια στη γη. Ο Θεός Πατέρας έδωσε τον Ιησού δανεικό στον Ιωσήφ και τη Μαρία, ώστε να μπορούν να τον εκπαιδεύσουν. Ο «θετός» πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ, τον εκπαίδευσε σε ένα ξυλουργείο. Για να γίνει ο Ιωσήφ πατέρας του Υιού του Ιησού με υπακοή, έπρεπε να υπάρχουν πιστά άτομα στην καταγωγή του που να μεταδίδουν μια κληρονομιά εκπαίδευσης. Η ζωή του Ιησού επηρεάστηκε από προηγούμενες γενιές που είχαν άμεση σχέση με τη διακονία Του.
Κατά τον ίδιο τρόπο, αν πρόκειται να μεταβιβάσουμε μια «κληρονομιά» σε άλλους, πρέπει να λάβουμε μια πνευματική ευλογία από τις περασμένες γενιές. Χρειαζόμαστε υγιείς πνευματικούς πατέρες και μητέρες για να εναποθέσουν μια πλούσια κληρονομιά σε πνευματικούς γιους και κόρες.
Οι πνευματικοί γονείς θα πρέπει να περιμένουν ότι τα πνευματικά τους παιδιά θα αναπτυχθούν πολύ πιο πέρα από αυτά πνευματικά, όπως ακριβώς ο Ιησούς περίμενε από τους οπαδούς Του να προχωρήσουν περισσότερο από Εκείνον, όπως εξηγείται σε αυτό το εδάφιο: «Αληθώς σας λέγω, όποιος πιστεύει σε μένα, τα έργα που κάνω εγώ, και αυτός θα κάνει· και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνει» (Ιωάννης 14:12). Ο Ιησούς γνώριζε ότι οι οπαδοί Του θα είχαν ακόμη μεγαλύτερο εύρος διακονίας από Εκείνον. Χιλιάδες νεοφώτιστοι θα γεννιόντουσαν τον πρώτο αιώνα της εκκλησίας και θα έκαναν βαθιά εντύπωση στην ανθρωπότητα. Ο Θεός είναι ένας Πατέρας που περιμένει από τα παιδιά Του κάθε γενιάς να μεταβιβάσουν μια πνευματική κληρονομιά που έχει ολοένα και μεγαλύτερη επίδραση και εύρος.
Όχι να μεταδώσουμε ό,τι μας έχει δώσει ο Θεός.
Αν οι πνευματικές ευλογίες δεν μεταβιβαστούν στα πνευματικά μας παιδιά, η επόμενη γενιά κινδυνεύει να χάσει τα πάντα. Όταν ο λαός του Θεού κατέλαβε τη Γη της Επαγγελίας, υπηρέτησε τον Κύριο εφόσον οι ηγέτες έθεταν καλά παραδείγματα γι' αυτούς και τους έδιναν θεϊκές οδηγίες. Αλλά όταν πέθαναν ο Ιησούς του Ναυή και οι πρεσβύτεροι εκείνης της γενιάς, τα παιδιά του Ισραήλ ξέχασαν τα ελέη του Θεού προς τον Ισραήλ: «Όταν όλη εκείνη η γενιά συγκεντρώθηκε στους πατέρες της, ύστερα από αυτούς ήρθε μια άλλη γενιά, η οποία δεν γνώρισε τον Κύριο ούτε το έργο που είχε κάνει για τον Ισραήλ» (Κριτές 2:10).
Προφανώς, ο Ιησούς του Ναυή και οι πρεσβύτεροι δεν είχαν εκπαιδεύσει άλλους ώστε να κληρονομήσουν και στη συνέχεια να μεταβιβάσουν μια πνευματική κληρονομιά. Χωρίς πνευματικούς πατέρες να τους υπενθυμίζουν τι είχε κάνει ο Κύριος γι' αυτούς όταν τους έβγαλε από την Αίγυπτο, ο λαός απομακρύνθηκε από τον Θεό. Δεν θυμόντουσαν πλέον ούτε νοιάζονταν για τη διαθήκη του έθνους να υπακούει στον νόμο του Κυρίου. Μια πνευματική κληρονομιά χάθηκε για την επόμενη γενιά επειδή κανείς δεν τους είχε εκπαιδεύσει για να εκπαιδεύσουν άλλους, κάτι που είναι η ουσία της πνευματικής γονικής μέριμνας.
Δεν είναι πρόθυμος να απελευθερώσει
Αφού ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς και λίγο πριν αναληφθεί στους ουρανούς, ενθάρρυνε τους μαθητές Του να αναλάβουν την ευθύνη της Εκκλησίας Του. Ο Ιησούς έθεσε το παράδειγμα για εμάς, ώστε να αφήσουμε τα πνευματικά μας παιδιά να «πάνε και να το κάνουν» (για μια συζήτηση σχετικά με το μοντέλο που μας έθεσε ο Ιησούς, βλέπε κεφάλαιο 9). Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε να κάνουμε αυτό το βήμα!
Όταν ο Ιησούς έστειλε τους εβδομήντα δύο, αναφώνησε κατά την επιστροφή τους: «Είδα τον Σατανά να πέφτει σαν αστραπή από τον ουρανό» (Λουκάς 10:18). Ο Ιησούς ήταν μάρτυρας της διακονίας Του, η οποία πολλαπλασιάστηκε σε εβδομήντα δύο, καταστρέφοντας το έργο του εχθρού. Και για να μην ξεχνάμε, ο Ιησούς υποσχέθηκε ότι θα κάναμε μεγαλύτερα έργα από αυτά που είχε κάνει Εκείνος (βλέπε Ιωάννης 14:12). Ποια είναι τα μεγαλύτερα έργα; Μπορούμε να το ανακαλύψουμε μόνο αν ακολουθήσουμε το παράδειγμά Του και απελευθερώσουμε τους πνευματικούς μας γιους και κόρες.
Στο βιβλίο του Ο μαθητής, Ο Χουάν Κάρλος Ορτίθ λέει ότι οι ηγέτες πρέπει να ξέρουν πώς να απελευθερώνουν τους ανθρώπους τους, ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν πνευματικά:
Αλλά ξέρετε τι συμβαίνει στη σύγχρονη εκκλησία; Εμείς οι πάστορες σταματάμε κάπου στην πορεία. Ξέρουμε πώς να διαχειριζόμαστε, να βοηθάμε, να κάνουμε κάποιες θεραπείες ή ακόμα και να διδάσκουμε — αλλά μετά σταματάμε να κινούμαστε. Γινόμαστε φελλοί. Τα πρόβατα μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και αρχίζουν να στριμώχνονται πίσω μας, ανίκανα να αναπτυχθούν περαιτέρω μέχρι να αναπτυχθούμε κι εμείς οι ίδιοι. Συνεχίζουν να ακούν τα κηρύγματά μας, και σύντομα ξέρουν όλα όσα ξέρουμε εμείς, και τότε δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά έναν θάλαμο πίεσης.
Ο πάστορας δεν είναι σκόπιμα φελλός. Είναι θύμα της δομής όπως όλοι οι άλλοι. Πάντα έτσι γινόταν. Αν η πίεση γίνει αρκετά μεγάλη, ο πάστορας νιώθει αρκετά άβολα ώστε να ζητήσει από τον επίσκοπο μετάθεση. Έτσι, ο επίσκοπος βγάζει έναν φελλό και τον αντικαθιστά με έναν άλλο!
Αν πρόκειται για ένα εκκλησιαστικό δόγμα που δεν έχει επισκόπους, το πρόβλημα είναι ακόμη χειρότερο. Η πίεση συνεχίζει να αυξάνεται μέχρι που τελικά εκρήγνυται το κανάλι και βγαίνει ο φελλός! Ο ίδιος χτυπιέται πολύ από την έκρηξη, φυσικά, μερικές φορές τόσο άσχημα που δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει τη διακονία.
Όλα αυτά αποφεύγονται, φυσικά, αν ο ποιμένας συνεχίσει να αναπτύσσεται προς την αποστολική ιδιότητα και τα πρόβατα συνεχίσουν να αυξάνονται ακριβώς πίσω του.
Αν ένας πάστορας είναι πραγματικά πατέρας για την κοινότητά του, δεν μπορεί να αλλάζει (ή να εκρήγνυται) κάθε δύο ή τρία χρόνια. Ποια οικογένεια αλλάζει πατέρες κάθε δύο χρόνια; Ίσως οι εκκλησίες μας μοιάζουν περισσότερο με λέσχες που εκλέγουν προέδρους για μια συγκεκριμένη θητεία και μετά εκλέγουν κάποιον άλλο. Αλλά αν είμαστε οικογένεια, είμαστε οικογένεια, μένουμε ενωμένοι. Ο πατέρας συνεχίζει να μεταβιβάζει την ευθύνη στους γιους του [και τις κόρες] καθώς μεγαλώνουν.1
Ένας φυσιολογικός γονέας ενθαρρύνει τα παιδιά του να πάνε και να δημιουργήσουν τα δικά τους σπίτια. Μόνο ένας δυσλειτουργικός γονέας θα κρατούσε τα ενήλικα παιδιά στο σπίτι όταν είναι στην πραγματικότητα η ώρα να παντρευτούν και να χτίσουν το δικό τους σπίτι. Με τον ίδιο τρόπο, οποιοσδήποτε πνευματικός ηγέτης που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους που θα έπρεπε να υπηρετεί για να εκπληρώσει το δικό του προσωπικό όραμα είναι δυσλειτουργικός. Αυτός ο ηγέτης δεν λειτουργεί ως σωστός ηγέτης. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί στην εκκλησία που βρίσκονται σε σύγχυση επειδή έχουν πληγωθεί στο παρελθόν από αυτό το είδος ηγεσίας.
Ως έφηβος, ο γιος μου, ο Τζος, ήταν υπεύθυνος για το κούρεμα του γκαζόν κάθε εβδομάδα. Αλλά το κούρεμα του γκαζόν μας, με άλλα λόγια, το να εργάζεται για μένα, δεν ήταν ο λόγος που μου τον έδωσε ο Κύριος! Αντίθετα, εκπαιδευόταν συνεχώς, ώστε να έχει κίνητρο να αναλάβει την ευθύνη για το σπίτι του στο μέλλον. Όταν κληροδοτούμε μια υγιή κληρονομιά στα πνευματικά μας παιδιά, θα έχουν και αυτά κίνητρο να κάνουν το ίδιο.
Περιμένοντας μέχρι να καλυφθούν οι ανάγκες μας
Οι Γραφές μας λένε: «Ρίξε το ψωμί σου πάνω στα νερά, γιατί θα το βρεις μετά από πολλές ημέρες» (Εκκλησιαστής 11:1). Όταν προσεγγίζεις κάποιον άλλον για να γίνεις γονέας, μπορεί να φαίνεται σαν να χάνεις την ευκαιρία να καλυφθούν οι δικές σου ανάγκες. Ωστόσο, όταν σπέρνουμε στη ζωή των άλλων, μας υπόσχονται μια ανταπόδοση. Αφού βίωσα την έλλειψη ενός πνευματικού πατέρα στη ζωή μου για περίπου δέκα χρόνια, πήρα την απόφαση να είμαι πνευματικός πατέρας για τους άλλους. Παραδόξως, καθώς προσέγγιζα τους άλλους και έγινα πνευματικός πατέρας τους, ο Κύριος έφερε και πνευματικούς πατέρες στη ζωή μου.
Ο Κύριος είναι ένας μεγάλος Λυτρωτής. Περιμένει να σηκωθούμε και να τον χρησιμοποιήσουμε, παρόλο που έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε. Ο Θεός θα μας πάρει όπως είμαστε και θα μας χρησιμοποιήσει. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να σταματήσουμε την πνευματική μας ανάπτυξη και να μείνουμε στο περιθώριο. Μπορούμε κάλλιστα να δώσουμε στον εαυτό μας χώρο να κάνει κάποια λάθη, επειδή οι πιθανότητες είναι υψηλές να τα κάνουμε.
Γνωρίζετε κανέναν φυσικό γονέα που δεν έχει κάνει λάθη; Φυσικά και όχι! Ωστόσο, ο Θεός δίνει χάρη στους γονείς που εμπιστεύονται και εμπιστεύονται τον Θεό. Ο Κύριος θα είναι εκεί για να καλύψει τα λάθη που μπορεί να κάνετε ως πνευματικός γονέας.
Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά για τις επόμενες γενιές αν σπάσουμε την κατάρα του παρελθόντος και προχωρήσουμε στο παράδειγμα του Ιησού για την πνευματική γονική μέριμνα. Ένα αρνητικό πρότυπο γονικής μέριμνας ή η έλλειψη ενός προτύπου δεν αποτελεί δικαιολογία για να μεταδώσουμε την κακή γονική μέριμνα. Ο Θεός είναι Πατέρας για τους ορφανούς (Ψαλμός 68:5). Μας αγαπά και θα μας διδάξει να είμαστε υγιείς γονείς. Καθώς αφιερώνουμε τη ζωή μας στους ανθρώπους και τους αγαπάμε με την αγάπη του Ιησού, θα αρχίσουμε να διαμορφώνουμε θετικά οικογενειακά πρότυπα.
Άλλα εμπόδια
Άγνοια εμποδίζει πολλούς να γίνουν πνευματικοί πατέρες ή μητέρες. Πολλοί αφοσιωμένοι Χριστιανοί πιστοί είτε δεν έχουν ακούσει ποτέ για την πνευματική γονική μέριμνα είτε δεν την καταλαβαίνουν. Ο Παύλος είπε στην εκκλησία της Αθήνας ότι ο Θεός παραβλέπει την άγνοια, αλλά όταν η αλήθεια γίνεται γνωστή, οι άνθρωποι πρέπει να μετανοήσουν και να αλλάξουν τους τρόπους τους: «Αλήθεια, αυτοί οι καιροί της άγνοιας ο Θεός παραβλέποντας, τώρα όμως διατάζει σε όλους τους ανθρώπους παντού να μετανοήσουν» (Πράξεις 17:30). Η σημερινή εκκλησία πρέπει να αφυπνιστεί στην ανάγκη για πνευματική γονική μέριμνα. Όταν τελικά καταλάβουμε ότι ο Θεός είναι Θεός οικογενειών και θέλει κάθε άτομο να είναι πνευματικός πατέρας ή μητέρα για τους άλλους, καταλαβαίνουμε την πνευματική πατρότητα. Δεν είμαστε πλέον αδαείς, είμαστε τώρα υπεύθυνοι!
Δίδασκα για τις αλήθειες της πνευματικής γονικής μέριμνας και της διακονίας σε μικρές ομάδες σε μια συγκεκριμένη εκκλησία, όταν ένας νεαρός δικηγόρος ήρθε σε μένα μετά τη συνάντηση. Είπε με ενθουσιασμό: «Θέλω να γίνω πνευματικός γονέας. Όλα βγάζουν νόημα. Μπορώ να το κάνω αυτό! Μπορώ να είμαι πνευματικός πατέρας για μια μικρή ομάδα ανθρώπων που θέλουν να αναπτυχθούν εν Θεώ». Τον ενθάρρυνα να μιλήσει στον πάστορά του για την επιθυμία του να υπηρετήσει με αυτόν τον τρόπο.
Αργότερα μίλησα στον πάστορά του για τον ενθουσιασμό αυτού του νεαρού άνδρα. Ο πάστορας είπε με ένα πλατύ χαμόγελο: «Προσπαθώ να τον κάνω να ηγηθεί μιας μικρής ομάδας εδώ και πολύ καιρό!» Επιτέλους, ο νεαρός άνδρας άνοιξε τα πνευματικά του μάτια για την πνευματική γονική μέριμνα. Είχε λάβει μια αποκάλυψη πνευματικής γονικής μέριμνας από τον Κύριο.
Ο Ιησούς ρώτησε τους μαθητές Του: «Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ, ο Υιός του Ανθρώπου;»
Ο Πέτρος απάντησε: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού».
Ο Ιησούς είπε τότε στον Πέτρο ξεκάθαρα: «…σάρκα και αίμα δεν σου το αποκάλυψε αυτό, αλλά ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς» (Ματθαίος 16:13,16,17).
Με τον ίδιο τρόπο που ο Πέτρος έλαβε μια αποκάλυψη από τον Πατέρα του στους ουρανούς, έτσι και ο καθένας μας χρειάζεται μια αποκάλυψη από τον Κύριο σχετικά με την πνευματική γονική μέριμνα. Χωρίς αυτήν, ίσως απλώς να δημιουργήσουμε ένα νέο «πρόγραμμα πνευματικής γονικής μέριμνας». Το να γίνει κανείς πνευματικός πατέρας ή μητέρα είναι μια δια βίου αποστολή, όχι ένα νέο εκκλησιαστικό πρόγραμμα.
Ο νεαρός δικηγόρος στον οποίο αναφέρθηκα συνειδητοποίησε ότι δεν χρειαζόταν να ξεκινήσει κάποιο πρόγραμμα, αλλά μπορούσε απλώς να γίνει «μπαμπάς». Είχε πίστη στην καρδιά του για να το πετύχει, γνωρίζοντας ότι οι μπαμπάδες μαθαίνουν μέσω δοκιμών και λαθών, όπως έχουν τα δικά τους παιδιά. Δεν χρειαζόταν να είναι τέλειος, αλλά θα μάθαινε στην πορεία. Ο πάστορας του νεαρού δικηγόρου έγινε μέντοράς του - ένας πνευματικός πατέρας και φίλος. Ο νέος πνευματικός πατέρας έμαθε την αλήθεια για την ανατροφή των παιδιών, μετανόησε για την προηγούμενη άγνοιά του και ανταποκρίθηκε στην ανάγκη.
Έλλειψη καλού προτύπου θα μπορούσε να εμποδίσει την αυτοπεποίθησή σας στο να γίνετε πνευματικός γονέας. Η απουσία ενός πνευματικού πατέρα ή μητέρας στη ζωή σας μπορεί να σας κάνει να μείνετε στο περιθώριο, επειδή δεν έχετε ιδέα πώς να γίνετε γονέας. Ίσως δεν είχατε ποτέ έναν φυσικό γονέα ή έναν πνευματικό γονέα να σας καθοδηγεί και τώρα πιστεύετε ότι χωρίς μια πατρική ή μητρική φιγούρα στη ζωή σας δεν μπορείτε ποτέ να είστε γονέας κάποιου άλλου.
Πριν από πολλά χρόνια, διάβασα Ανατροφή ενός σύγχρονου ιππότη: Ο ρόλος ενός πατέρα στην καθοδήγηση του γιου του προς την αυθεντική ανδρική ενηλικίωσηΟ συγγραφέας, Ρόμπερτ Λιούις, αφηγείται πώς μεγάλωσε με έναν πατέρα που ήταν μεθυσμένος τον περισσότερο καιρό. Είχε έναν πατέρα σε επίπεδο θέσης, αλλά συναισθηματικά ο πατέρας του δεν συμμετείχε στη ζωή του. Ωστόσο, ο συγγραφέας αρνήθηκε να επιτρέψει στην οδυνηρή παιδική του ηλικία να αποτελέσει δικαιολογία για να μην είναι καλός πατέρας για τα δικά του παιδιά. Όταν ήρθε στον Χριστό και αργότερα απέκτησε δικά του παιδιά, δεσμεύτηκε να εκπαιδεύσει μια ολόκληρη νέα γενιά πατέρων για να εκπαιδεύσουν τους γιους τους για τον Θεό. Σήμερα, ως συγγραφέας και πάστορας, χρησιμοποιεί την πλατφόρμα του για να εξηγήσει πώς η κατάρα μιας δυσλειτουργικής οικογένειας μπορεί να σπάσει όταν ένα άτομο έρχεται στον Χριστό και περπατά στην ελευθερία. Όπως αυτό το παράδειγμα ενός στερημένου γιου που έγινε γενναιόδωρος πατέρας, πρέπει να προχωρήσετε με πίστη και να ξεπεράσετε. Μπορείτε να δείξετε έναν καλύτερο δρόμο στα παιδιά σας. Δεν πρέπει να αφήσετε τις αντιλήψεις σας να διαστρεβλωθούν ή το μέλλον σας να καθοριστεί από κακώς διαμορφωμένα παραδείγματα.
Να θυμάστε ότι ο Θεός είναι ένας τέλειος Πατέρας! Είναι το πρότυπο ενός Πατέρα που σας αγαπά τέλεια και πιστεύει το καλύτερο για εσάς. Ό,τι και αν έχετε βιώσει, είστε αποδεκτοί και αγαπημένοι από τον ουράνιο Πατέρα σας.
Αποσπάσεις της προσοχής εμποδίζουν ορισμένους πιστούς να γίνουν πνευματικοί γονείς. Ως Χριστιανοί, μπορούμε να απορροφηθούμε τόσο πολύ στο να βγάζουμε τα προς το ζην, πηγαίνοντας τα παιδιά μας σε αγώνες ποδοσφαίρου και συμμετέχοντας σε κοινωνικές οργανώσεις, που φαίνεται σαν να μην υπάρχει πλέον χρόνος για να γίνουμε πνευματικοί γονείς. Αυτές οι καθημερινές δραστηριότητες, αντίθετα, θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να αποτελέσουν ευκαιρίες για σκόπιμη οικοδόμηση σχέσεων. Για παράδειγμα, έχετε ήδη κοινά ενδιαφέροντα με τους άλλους γονείς που κάθονται στις κερκίδες και παρακολουθούν τα παιδιά τους να παίζουν αθλήματα. Αυτά τα κοινά ενδιαφέροντα και ο χρόνος που περνούν μαζί μπορούν να αποτελέσουν σημείο εκκίνησης τόσο για τον ευαγγελισμό όσο και για την πνευματική γονική μέριμνα.
Ως γονείς, ο Τοντ και η Μαρί παραδέχονται ότι είναι δύσκολο να εξισορροπήσουν ένα φορτωμένο πρόγραμμα γεμάτο αθλητικές δραστηριότητες. Περνούν ώρες παρακολουθώντας τα παιδιά τους να παίζουν μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, μπάσκετ και άλλα. Με τα χρόνια, ανέπτυξαν στενές φιλίες με άλλους γονείς και έχουν προσκαλέσει αρκετές μη χριστιανικές οικογένειες στο σπίτι τους. Ωστόσο, όταν ο γιος τους Σεθ διαγνώστηκε με καρκίνο, δεν μπορούσε πλέον να συμμετέχει στο μπέιζμπολ. Στη διαδικασία, έχασαν την επαφή με αυτούς τους άλλους γονείς.
Η φιλία με μια οικογένεια αναβίωσε γρήγορα όταν ο γιος αυτής της οικογένειας διαγνώστηκε επίσης με καρκίνο. Ο Τοντ και η Μαρί κατέληξαν στο σαλόνι τους να προσεύχονται για τον γιο τους. Ο Τοντ το εξηγεί ως εξής: «Η σχέση μας ξεκίνησε στο Little League baseball, αλλά τώρα έχουμε συνδεθεί σε πολύ βαθύτερο επίπεδο. Όπου κι αν βρισκόμαστε, έχουμε ευκαιρίες να καθοδηγήσουμε κάποιον άλλο. Οι σχέσεις μας με τους άλλους μπορεί να μην ονομάζονται πάντα «πνευματική γονική μέριμνα». Μπορεί να είναι απλώς φυσικές φιλίες. Αλλά καθώς κρατάμε τα μάτια μας στραμμένα στον Ιησού και κρατάμε τα αθλήματα στη σωστή τους θέση, τα πνευματικά μας μάτια παραμένουν ανοιχτά σε ευκαιρίες για διακονία».
Πριν από περισσότερα από σαράντα χρόνια, ο Φλόιντ ΜακΚλάνγκ και η σύζυγός του, Σάλι, αποφάσισαν να μαθητεύσουν σκόπιμα άλλους. Ο Φλόιντ εξήγησε ότι οι σχέσεις που δημιούργησαν δεν ήταν απλώς για να τους «ευλογήσουν, να τους αγαπήσουν ή να χτίσουν σχέσεις μαζί τους—αλλά για να τους μαθητεύσουν». Οι ΜακΚλάνγκ είδαν άφθονους καρπούς από τους κόπους τους. Για παράδειγμα, τριάντα οκτώ εκκλησίες προέκυψαν από μια μικρή ομάδα ηγετών που μαθήτευσαν. Μια γυναίκα την οποία μαθήτευσαν ξεκίνησε μια μελέτη της Βίβλου με πόρνες στην περιοχή των Κόκκινων Φαναριών στο Άμστερνταμ. Η μελέτη της Βίβλου εξελίχθηκε σε μια εκκλησία με περισσότερους από χίλιους ανθρώπους, οι οποίοι με τη σειρά τους ίδρυσαν πολλές άλλες εκκλησίες.
Τα εκπληκτικά αποτελέσματα των McClang από την μαθητεία δεν ήταν χωρίς προσωπικές θυσίες. Ο Floyd είπε: «Η δέσμευσή μας να κάνουμε μαθητές σήμαινε ότι λέμε όχι σε πολλές άλλες ελκυστικές ευκαιρίες και προσκλήσεις. Είμαστε πεπεισμένοι μετά από σαράντα πέντε χρόνια διακονίας ότι είναι η πιο κρίσιμη απόφαση διακονίας που έχουμε πάρει ποτέ».
Απάθεια είναι ένας ακόμη λόγος για την έλλειψη πνευματικής γονικής μέριμνας σήμερα. Όταν οι άνθρωποι απορροφώνται στις ζωές τους και στις εγωιστικές τους επιθυμίες, γίνονται απαθείς απέναντι στα πράγματα του Θεού.
Καθώς μετανοούμε για την απάθεια στο όνομα του Ιησού, ο Κύριος θα μας δώσει χάρη και σοφία για να παίρνουμε και άλλους μαζί μας στην καθημερινότητά μας. Ο Ιησούς κάλεσε τους μαθητές Του πρώτα και κύρια «να είναι μαζί Του» (Μάρκος 3:14). Οι πνευματικοί μας γιοι και κόρες μαθαίνουν πολύ περισσότερα παρακολουθώντας μας να ζούμε τη ζωή μας εν Χριστώ παρά ακούγοντας τα κηρύγματά μας. Είναι πιο εύκολο από ό,τι νομίζετε να εντάξετε τους άλλους στις καθημερινές σας δραστηριότητες. Τι θα λέγατε αν πρόκειται να παίξετε γκολφ; Πάρτε τον πνευματικό σας γιο μαζί σας! Αν πάτε για ψώνια, πάρτε μαζί σας μία από τις πνευματικές σας κόρες. Σπάνια ταξιδεύω μόνος. Εκτιμώ τον χρόνο που έχω με διάφορους πνευματικούς γιους τους οποίους προσκαλώ να με ακολουθήσουν σε ταξίδια σε όλο τον κόσμο.
Ανασφάλεια μπορεί να βάλει κάποιον στον πειρασμό να σκεφτεί: «Πώς θα μπορούσε ποτέ ο Θεός να με χρησιμοποιήσει; Δεν ξέρω πώς να είμαι πνευματικός γονέας. Φοβάμαι. Δεν γνωρίζω την Αγία Γραφή αρκετά καλά. Πρέπει πρώτα να βάλω σε τάξη τη ζωή μου». Αν νιώθετε έτσι, έχετε πολλή παρέα.
Ο Μωυσής είπε στον Κύριο ότι δεν μπορούσε να μιλήσει σωστά. Ο Ιερεμίας είπε στον Κύριο ότι ήταν πολύ μικρός. Ο Ιησούς του Ναυή φοβόταν, και ο Κύριος τον καθησυχάζει συνεχώς ότι θα ήταν μαζί του όπως ήταν και με τον «πατέρα» του, τον Μωυσή. Ο Γεδεών νόμιζε ότι είχε μεγαλώσει σε λάθος οικογένεια. Η λίστα συνεχίζεται.
Ίσως δεν πήγατε σε θεολογική σχολή ή σε Βιβλική σχολή, αλλά τα λίγα που γνωρίζετε είναι σίγουρα περισσότερα από όσα γνωρίζει το πνευματικό μωρό εν Χριστώ που προσπαθείτε να κατανοήσετε. Ακόμα και ο Απόστολος Παύλος παραδέχτηκε στην εκκλησία της Κορίνθου ότι είχε βαθιά συναίσθηση των δικών του αδυναμιών που τον έκαναν να νιώθει φόβος και ανεπάρκεια: «Και εγώ, αδελφοί, όταν ήρθα σε εσάς, δεν ήρθα με υπεροχή λόγου ή σοφίας για να σας αναγγείλω τη μαρτυρία του Θεού... ήμουν μαζί σας σε αδυναμία, σε φόβο και σε πολύ τρόμο» (Α΄ Κορινθίους 2:1,3). Παρ' όλα αυτά, ο Παύλος συνεχίζει δηλώνοντας ότι, αν και ο λόγος του δεν ήταν πειστικός, η δύναμη του Αγίου Πνεύματος ήταν στα λόγια του.
Η Β΄ Τιμόθεον 1:7 το λέει διαφορετικά: «Διότι ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δύναμης και αγάπης και σωφροσύνης». Αν επιτρέψουμε στις ανασφάλειες να μας παραλύσουν, δεν θα ξεπεράσουμε ποτέ τα όρια της άνεσής μας. Ωστόσο, αν εμπιστευόμαστε τον Θεό, Εκείνος θα μας επιτρέψει να χρησιμοποιήσουμε τα χαρίσματά μας και μάλιστα να τα αυξήσουμε, ώστε να μπορούμε να βοηθάμε καλύτερα τους άλλους. Θα μας δώσει θάρρος και αποφασιστικότητα. Η αγάπη του Θεού θα νικάει πάντα τον φόβο του ανθρώπου.
Ανυπομονησία θα μας κάνει να τα παρατήσουμε όταν δεν βλέπουμε γρήγορα αποτελέσματα. Η πίστη ότι θα έχουμε άμεση επιτυχία είναι αντίθετη με την βιβλική αρχή της σποράς και του θερισμού. Συχνά είναι δύσκολο για τους πνευματικούς πατέρες ή μητέρες να θρέψουν και να εκπαιδεύσουν πνευματικά μωρά μέχρι τη στιγμή που θα μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους και τελικά να γίνουν πνευματικοί γονείς. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να εκπληρωθεί το όραμά σας για τα παιδιά σας.
Θα βοηθούσε να θυμάστε ότι υπάρχουν τρία στάδια για την εκπλήρωση οποιουδήποτε οράματος, συμπεριλαμβανομένου του οράματος να γίνετε ένας αποτελεσματικός πνευματικός γονέας: 1) το στάδιο του μήνα του μέλιτος, 2) το στάδιο της δοκιμασίας, όταν νιώθετε ότι θέλετε να τα παρατήσετε, και 3) το στάδιο της καρποφορίας.
Η Βίβλος είναι γεμάτη με παραδείγματα εκείνων που ξεκίνησαν με ένα συναρπαστικό όραμα, αρνήθηκαν να τα παρατήσουν κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας και στη συνέχεια βίωσαν μεγάλη καρποφορία. Η ιστορία του Ιωσήφ είναι μία από τις καλύτερες. Αφού είδε ένα όνειρο ότι οι αδελφοί του θα προσκυνούσαν, αντιμετώπισε δοκιμασίες μετά από δοκιμασίες. Ο Ιωσήφ πουλήθηκε ως σκλάβος από τους αδελφούς του, κατηγορήθηκε ψευδώς από τη σύζυγο του εργοδότη του, φυλακίστηκε ενώ ήταν αθώος, ξεχάστηκε στη φυλακή... και όμως έγινε δεύτερος στην ιεραρχία όλης της Αιγύπτου—από τη μια μέρα στην άλλη! Μπήκε στο στάδιο της μεγάλης καρποφορίας καθώς αρνήθηκε να τα παρατήσει κατά τη διάρκεια της δύσκολης περιόδου της ζωής του.
Ο Θεός χρησιμοποίησε το στάδιο των δοκιμασιών στη ζωή του Ιωσήφ για να τον μετατρέψει στον άνθρωπο με χαρακτήρα που τον είχε καλέσει να είναι. Τότε θα μπορούσε να είναι μια ευλογία για τους αδελφούς του που του είχαν φερθεί τόσο άσχημα λίγα χρόνια πριν. Ο Ιωσήφ πέρασε τη δοκιμασία! Δυστυχώς, πολλοί τα παρατάνε κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας και δεν βιώνουν ποτέ το στάδιο της καρποφορίας που έχει σχεδιάσει ο Κύριος για αυτούς. Να θυμάστε ότι η ολοκλήρωση της δοκιμασίας μας βοηθά να διαμορφωθούμε σε ανθρώπους που μπορούν να πετύχουν αυτό που μας έχει καλέσει ο Θεός να κάνουμε.
Ο Κύριος ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για το τι κάνει μέσα σας παρά για το αν θα επιτύχετε τον τελικό σας στόχο στη σχέση πνευματικής γονικής μέριμνας. Θέλει να εξαρτάστε από Αυτόν και από τη δύναμή Του εδώ και τώρα. Ο Όσβαλντ Τσάμπερς είπε κάποτε: «Αν μπορώ να παραμείνω ήρεμος, πιστός και ασυγκίνητος ενώ βρίσκομαι στη μέση της αναταραχής της ζωής, ο στόχος του σκοπού του Θεού επιτυγχάνεται μέσα μου. Ο Θεός δεν εργάζεται προς ένα συγκεκριμένο τέλος - ο σκοπός Του είναι η ίδια η διαδικασία».2 Ο Κύριος μας καλεί να ολοκληρωτικά εξαρτηθούμε από Αυτόν καθώς επιμένουμε στις σχέσεις μας με την γονική μέριμνα.
ΦόβοςΟ φόβος, ειδικά ο φόβος να κάνουμε λάθη, μπορεί να μας εμποδίσει να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα να γίνουμε πνευματικοί γονείς. Αλλά μπορείτε να είστε σίγουροι ότι οι προσπάθειές σας θα ευλογηθούν αν αναλάβετε το ρίσκο, ακόμα κι αν σκοντάψετε στη διαδικασία. Ο Μπομπ Μάμφορντ είπε κάποτε: «Δεν εμπιστεύομαι κανέναν εκτός αν περπατάει κουτσαίνοντας». Συχνά νιώθω το ίδιο για όσους συναντώ. Ο Ιακώβ, αφού πάλεψε με τον Κύριο και ζήτησε την ευλογία Του, τον άγγιξαν στον μηρό του και έλαβε την ευλογία του Κυρίου. Από εκείνη την ημέρα και μετά, περπάτησε κουτσαίνοντας. Όταν ο Θεός μας φέρεται με αγάπη στις δύσκολες στιγμές, περπατάμε κουτσαίνοντας πνευματικά για το υπόλοιπο της ζωής μας. Αυτό είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι αληθινοί πνευματικοί γονείς.
Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι είχα όλες τις απαντήσεις. Τώρα, στα εβδομήντα ένα μου, συνειδητοποιώ πόσα πολλά δεν ξέρω. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αν ο Θεός δεν εμφανιστεί, όλα τελείωσαν για μένα! Το να είμαι απόλυτα εξαρτημένος από τον Κύριο είναι μια τόσο καλή κατάσταση.
Αφού αρνήθηκε τον Ιησού, ο Πέτρος βίωσε την πλήρη αποδοχή και συγχώρεσή Του. Σε αυτή τη διαδικασία, έχασε την τραχύτητά του και έγινε ένας αληθινός πατέρας στην πίστη. Στην πραγματικότητα, ο Πέτρος έγινε απόστολος της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης. Τώρα «περπατούσε κουτσαίνοντας».
Μπορεί να κάνουμε λάθη που μας αναλογούν κατά την ανατροφή των παιδιών. Αλλά δεν τολμάμε να κουραστούμε. Μερικές φορές μπορεί να διαπιστώσετε ότι κάνετε όλα τα σωστά πράγματα, αλλά τα προβλήματα εξακολουθούν να προκύπτουν. Όταν συμβαίνει αυτό, μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να επιστρέψετε σε κάτι πιο εύκολο από το να αντιμετωπίσετε τις αδυναμίες της ανθρωπότητας. Η πνευματική μητρότητα και πατρότητα δεν είναι εύκολη, αλλά είναι ανταποδοτική.
Ακόμα και ο Ιησούς αντιμετώπισε προβλήματα ενώ ήταν πατέρας των δώδεκα. Όλοι τον άφησαν στον Κήπο της Γεθσημανή. Ένιωθε μόνος και εγκαταλελειμμένος. Αλλά ήξερε ότι το τελευταίο κεφάλαιο δεν είχε γραφτεί ακόμα! Πενήντα μέρες αργότερα, ο Πέτρος στάθηκε με τους έντεκα και κήρυξε την Πεντηκοστή, και τρεις χιλιάδες άνθρωποι πίστεψαν στον Χριστό. Η εκκλησία της Καινής Διαθήκης άρχισε να αναπτύσσεται εκθετικά.
Οι ιστορίες του παρελθόντος εμποδίζουν μερικούς να εξελιχθούν σε πνευματικούς γονείς. Έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους να λένε: «Προσπάθησα να είμαι πνευματικός πατέρας για κάποιον και πληγώθηκα. Δεν θέλω να πληγωθώ ξανά». Είτε μας αρέσει είτε όχι, το να πληγωνόμαστε είναι συχνά μέρος της περιγραφής της θέσης εργασίας ενός πνευματικού γονέα.
Αν είστε φυσικός γονέας, θα γνωρίζετε ότι μερικές φορές βιώνετε πόνο και απογοήτευση καθώς μεγαλώνετε τα παιδιά σας. Με τα πνευματικά παιδιά, η ανάληψη πρωτοβουλίας απαιτεί ανάληψη ρίσκου. Στα πνευματικά σας παιδιά μπορεί να μην αρέσουν πάντα αυτά που έχετε να πείτε. Μπορεί να γίνουν κουραστικά ή να ξεχνούν ραντεβού. Μπορεί μερικές φορές να ενεργούν σαν να μην τους ενδιαφέρει. Όλα αυτά είναι μέρος της γονικής εμπειρίας. Ο ίδιος ο Θεός εγκαταλείφθηκε από το ένα τρίτο του «ραβδιού» του όταν ο Εωσφόρος επαναστάτησε και εκδιώχθηκε από τον παράδεισο. (Βλέπε Αποκάλυψη 12:3-4.)
Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος ήταν πνευματικός πατέρας για πολλούς, μας λέει ότι τα πνευματικά του παιδιά τον εγκατέλειψαν όταν βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Έπρεπε να εμφανιστεί ενώπιον του αυτοκράτορα, και οι Χριστιανοί στη Ρώμη φοβήθηκαν, γι' αυτό τον εγκατέλειψαν: «Κατά την πρώτη μου απολογία, κανείς δεν ήρθε να με στηρίξει, αλλά όλοι με εγκατέλειψαν. Ας μην τους λογαριαστεί αυτό» (Β' Τιμόθεον 4:16). Ο Παύλος θα μπορούσε να είχε πληγωθεί βαθιά από την εγκατάλειψη των οπαδών του, αλλά επέλεξε να μην το λογαριάσει εναντίον τους.
Τα φυσικά και πνευματικά παιδιά έχουν τη δυνατότητα να σας δώσουν τη μεγαλύτερη χαρά και τον μεγαλύτερο πόνο. Η ασυνεπής ή ενοχλητική συμπεριφορά των πνευματικών σας παιδιών μπορεί να προέρχεται από έναν βαθύ αγώνα για την υπερνίκηση πεισματικών αμαρτιών. Μην τα παρατάτε ακόμα. Κοιτάξτε πέρα από τα επιφανειακά συμπτώματα και να είστε πρόθυμοι να προκαλέσετε τα πνευματικά σας παιδιά να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους - και στη συνέχεια να τα θέσετε στους πρόποδες του σταυρού. Άλλωστε, τα προβλήματά τους είναι προβλήματα του Θεού. Εμπιστευτείτε τον Θεό να μεγαλώσει το παιδί Του με τον δικό Του τρόπο.
Μπορεί να περάσετε κάποιες αποθαρρυντικές και απογοητευτικές στιγμές ως πνευματικός γονέας, αλλά μέσα από αυτές θα μάθετε να βασίζεστε ολοκληρωτικά στον Κύριο. Εμπιστευτείτε Τον ότι θα πάρει τον πόνο του χθες και κάθε πόνο που σας περιμένει και θα τον διαμορφώσει για τη δόξα Του. Το τελευταίο κεφάλαιο στη ζωή του γιου ή της κόρης σας δεν έχει γραφτεί ακόμη. Μέσω της συνεπούς, στοργικής καλλιέργειας, η πνευματική πατρότητα και η μητρότητα θα φέρουν μια συνεχή κληρονομιά καρπών.
Κατάχρηση εξουσίας μπορεί να διαστρεβλώσει ολόκληρη την έννοια της πνευματικής πατρότητας και της μητρότητας. Οι ευσεβείς πνευματικοί πατέρες και μητέρες δεν είναι κυρίαρχες μορφές εξουσίας που εξαναγκάζουν τα παιδιά τους σε υποταγή. Πρέπει να ενεργούν με προσοχή καθώς κατευθύνουν τα πνευματικά τους παιδιά στον Ιησού. Μου αρέσει ο τρόπος που ο Floyd McClung περιγράφει την απαραίτητη ισορροπία στον τομέα της πνευματικής πατρότητας και της μητρότητας στο βιβλίο του. Η Πατρική Καρδιά του Θεού:
Οι ευσεβείς πατέρες θέλουν να υπηρετούν τους άλλους και να φέρονται σε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες ως ίσους με αυτούς. Οι πράξεις τους πηγάζουν από μια στάση ισότητας, όχι εξουσίας, επειδή ενδιαφέρονται περισσότερο για την υπηρεσία παρά για την κυριαρχία.
Η βιβλική εξουσία δεν καταλαμβάνεται ποτέ. Προσφέρεται... Προέρχεται από το χρίσμα του Πνεύματος του Θεού και είναι το συνολικό άθροισμα του χαρακτήρα, της σοφίας, του πνευματικού χαρίσματος και της στάσης υπηρέτη κάποιου. Οι πατέρες εν Κυρίω κατανοούν αυτές τις αρχές σχετικά με την εξουσία. Γνωρίζουν τον χαρακτήρα του Πατέρα, επομένως είναι χαλαροί στη διακονία τους προς τους άλλους ανθρώπους... έχουν μάθει να αναλαμβάνουν δράση όπως ο Θεός καθοδηγεί, και όχι μόνο επειδή είναι «ο ηγέτης».3
Οι υγιείς πνευματικοί γονείς κερδίζουν το δικαίωμα να μιλούν στη ζωή των γιων ή των θυγατέρων τους, επειδή το κάνουν με την καρδιά ενός υπηρέτη, επιβεβαιώνοντας και ενθαρρύνοντάς τους στην πορεία τους με τον Χριστό. Ένα επίπεδο εμπιστοσύνης χτίζεται με την πάροδο του χρόνου σε μια ισορροπημένη σχέση που ενθαρρύνει τους γιους και τις κόρες να εξαρτώνται από τον Θεό.
Τι σε εμποδίζει;
Σκεφτείτε τη δική σας ζωή. Ποια είναι μερικά από τα πράγματα που σας εμποδίζουν να γίνετε πνευματικός πατέρας ή μητέρα; Αν βρίσκεστε σε μία από τις κατηγορίες που εξηγήθηκαν παραπάνω, μην κάθεστε παθητικά άπραγοι. Προσπαθήστε να κάνετε ό,τι χρειάζεται για να γίνετε πνευματικός πατέρας ή μητέρα. Μπορείτε να βοηθήσετε στην κάλυψη της απεγνωσμένης ανάγκης. Μπορείτε να μεταβιβάσετε στα φυσικά και πνευματικά σας παιδιά μια πνευματική κληρονομιά και να έχετε συνεχή επίδραση στις μελλοντικές γενιές.
Στο επόμενο κεφάλαιο θα εξετάσουμε πώς ο Κύριός μας αποκαθιστά τον λαό Του. Τοποθετεί ξανά τις «καμένες πέτρες» στον τοίχο της υπηρεσίας Του ως θεραπευμένοι, πλήρως λειτουργικοί και αποκατεστημένοι πνευματικοί γονείς.
Σημειώσεις
1 Χουάν Κάρλος Ορτίθ, Ο μαθητής (Φλόριντα: Οικία της Δημιουργίας, 1975), 97.
2 Όσβαλντ Τσάμπερς, Το ύψιστό μου για το υψηλότερο δυνατό του (Γκραντ Ράπιντς, Μίσιγκαν: Discovery House, 1992), 28 Ιουλίου.
3 Φλόιντ ΜακΚλάνγκ, Η Πατρική Καρδιά του Θεού (Γιουτζίν, Όρεγκον: Harvest House Publishers, 1985), 129-131.
Η επόμενη γενιά χρειάζεται να είσαι πνευματικός μέντορας!
Εσείς 
προορίζονται να λειτουργήσουν ως μέντορες. Πιθανότατα έχετε περισσότερους «φίλους» από ποτέ—μόλις συγκεντρώσετε όλες τις επαφές σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά οι εικονικές σχέσεις από μόνες τους δεν μπορούν να καλύψουν την απεγνωσμένη ανάγκη της επόμενης γενιάς για πνευματικά ώριμες γυναίκες και άνδρες που θα καθοδηγούν νεότερους πιστούς ώστε να γίνουν πιστοί υπηρέτες του Χριστού.
Η Κραυγή για Πνευματικούς Πατέρες και Μητέρες, γραμμένο από έμπειρο μαθητή και χριστιανό εκπαιδευτή ηγεσίας, Λάρι Κράιντερ, θα σας δώσει τα αποδεδειγμένα βιβλικά κλειδιά που χρειάζεστε για να γίνετε ευσεβής μέντορας. Ανακαλύψτε γιατί η πνευματική μητέρα και η πατρότητα είναι το κάλεσμα κάθε πιστού και μάθετε πώς να αναθρέψετε μια πνευματική οικογένεια που επεκτείνει τη βασιλεία του Θεού.
