Identitas lan Panggilan ing Kepemimpinan

Seri Piwulang Kepemimpinan

dening Larry Kreider

Senajan aku wis ngladeni kepemimpinan Kristen luwih saka seket taun, aku kerep rumangsa ora aman lan ora yakin kepiye carane mimpin kanthi efektif, nanging aku sinau babagan-babagan sing pengin dakcritakake ing kene. Muga-muga, piwulang iki bakal nyegah sampeyan saka nggawe sawetara kesalahan sing daklakoni.

Nalika kita aman ing katresnané Gusti Allah lan yakin manawa Gusti Allah wis nimbali kita menyang posisi kepemimpinan tartamtu, kita bisa nampa kritik kanthi becik lan ngindhari campur tangan ing "wilayah" pimpinan liyané.

Keamanan lan Penting Asale saka Ngerti Yen Sampeyan Ditampa lan Ditresnani dening Gusti Allah, Dudu saka Apa sing Sampeyan Tindakake

Panggonan wiwitan kanggo laku Kristen kita yaiku supaya tetep aman ing katresnané Gusti Allah. Kita ora wani gumantung marang persetujuan wong liya kanggo keamanan lan makna kita dhewe. Kitab Suci mulang kita, "Coba delengen, betapa gedhene katresnan sing diparingake Sang Rama marang kita, nganti kita diarani anak-anake Gusti Allah—lan kita pancen ana!" (1 Yokanan 3:1). Persetujuan kita asale saka kasunyatan manawa kita ditresnani dening Rama ing Swarga, titik! Ora ana sing bisa daklakoni kanggo nggawe Panjenengane luwih tresna marang aku, lan ora ana sing bisa daklakoni kanggo nggawe Panjenengane kurang tresna marang aku. Aku ditresnani dening Rama ing Swarga, lan sampeyan uga.

Gampang banget yen tanpa disadari kita nggoleki persetujuan saka wong liya tinimbang katresnan lan penegasan saka Gusti. Penting lan keamanan kita kudu asale saka Gusti wae, dudu saka persetujuan saka wong liya.

Wahyu sing paling nduwèni dampak paling gedhé ing uripku asalé saka lagu bocah-bocah sing umum: "Gusti Yésus tresna marang aku, aku ngerti iki, amarga Kitab Suci ngandhani aku." Iku prasaja banget, nanging jero banget!

Ngertia yen kowé ditimbali déning Gusti Allah, dudu déning manungsa

Kita kudu ngerti manawa kita ditimbali dening Gusti kanggo ngladeni ing babagan kepemimpinan tartamtu. Yen ora, yen ana wong sing bisa ngrayu kita supaya dadi pamimpin adhedhasar bujukan manungsa, wong liya bisa ngrayu kita supaya ora dadi pamimpin. Rasul Paulus nerangake, "Apa saiki aku arep ngupaya supaya disenengi manungsa utawa Gusti Allah? Apa aku arep nyenengke wong? Yen aku isih nyoba nyenengke wong, aku dudu abdine Kristus" (Galatia 1:10).

Temtu wae, para pemimpin lan mentor sing wis diselehake Gusti ing urip kita bisa mbantu kita nemokake papan kepemimpinan sing paling apik kanggo kita. Nanging intine yaiku: kita kudu duwe katentreman ing ati kita amarga ngerti yen Gusti wis nimbali kita kanggo ngladeni peran kepemimpinan sing kita lakoni. Lan elinga, kita uga kudu ngerti wektune Gusti. Kita bisa uga ditimbali kanggo ana ing wilayah kepemimpinan sajrone musim sing cendhak, utawa bisa uga sajrone musim sing luwih suwe.

Menawa kita ora yakin manawa Gusti Allah wis nimbali kita menyang sawijining bidang kepemimpinan, kita bisa urip ing mendhung keraguan lan rasa ora aman. Nanging yen kita ngerti yen kita ditimbali dening Gusti Allah kanggo peran kepemimpinan iki, kita bakal terus maju nalika ngadhepi wektu sing angel. Kita ngerti manawa Gusti Allah wis nimbali kita, lan Panjenengane bakal terus nuntun kita menyang mangsa ngarep.

Pirang-pirang taun kepungkur, aku meh mandheg dadi pendeta utama ing gereja kita. Siji-sijine sing ndadekake aku tetep semangat yaiku aku ngerti yen Gusti Allah wis nimbali aku. Saiki, yen dideleng maneh pirang-pirang taun sabanjure, aku ngucapke matur nuwun banget marang Gusti kanggo sih-rahmat sing diparingake supaya aku ora nyerah. Amarga aku tetep teguh, berkah gedhe banjur teka. Kadhangkala tumindak perang rohani sing paling gedhe yaiku ora nyerah.

Ngerteni Wilayah Pelayanan sing Wis Diwenehake Gusti Allah marang Sampeyan

Pamimpin sing nampa panggilané Gusti Allah uga ngerti yèn Gusti Allah wis nugasaké dhèwèké menyang sawijining bidang kepemimpinan tartamtu. Pamimpin kasebut bakal percaya diri nalika mimpin ing bidang sing diparingaké Gusti Allah kasebut. Paulus nerangake ing 2 Korinta 10:13, "Nanging kita ora bakal gumunggung ngluwihi wates sing wis ditemtokake, nanging bakal mbatesi gumunggung kita mung ing bidang pelayanan sing wis ditugasaké Gusti Allah marang kita."

Gusti Allah maringi kowé sih-rahmat kanggo mimpin bidang sing diparingake Gusti Allah marang kowé. Para pemimpin sing sehat ora gelem campur tangan ing bidang sing wis ditimbali Gusti Allah kanggo mimpin wong liya. Saben-saben aku melu ibadah ing gereja sing ora dakgembala, papan bisnis, omah wong liya, utawa bangsa liya, aku sengaja ngurmati kepemimpinan ing bidang kasebut.

Gusti Allah maringi saben kita sih-rahmat (sih-rahmat lan energi ilahi) kanggo bidang kepemimpinan sing diparingake Gusti Allah marang kita. Kita ora tanggung jawab babagan kepiye wong liya mimpin bidange, nanging kita tanggung jawab kanggo bidang utawa bidang-bidang sing wis diparingake Gusti Allah marang kita kanggo dipimpin.

Kita ora perlu setuju karo kepiye wong liya mimpin bidang sing diparingake Gusti Allah. Wong-wong mau tanggung jawab marang Gusti Allah babagan kepiye dheweke mimpin. Rasul Paulus nate ngendika, "Sapa kowe, kok nganti ngadili abdine wong liya? Abdi iku sing nemtokake nasibe utawa kedadeane. Lan abdi iku sing bakal nemtokake nasibe, amarga Gusti Allah iku kuwasa ngadegake dheweke" (Roma 14:4).

Ngertia yen Kritik lan Konflik minangka Bagean saka Kursus Kepemimpinan

Tanpa rasa tanggung jawab sing jelas, pamimpin bisa uga gampang dadi putus asa lan malah nesu nalika dikritik. Nanging, rasa aman ing Gusti menehi kita kekuwatan minangka pamimpin kanggo nampa kanthi sih-rahmat lan kanthi pandonga mangerteni macem-macem kritik sing teka marang kita.

Ana wong sing tau ngandhani aku yen ana rong jinis pelayanan ing ngarepe tahta Gusti Allah: pelayanan syafaat Yesus lan "pelayanan" Iblis kanggo nuduh. Rong "pelayanan" sing padha iki bisa ditemokake ing gereja. Minangka pamimpin, kita kudu ngluwihi pelayanan syafaat Yesus marang wong liya lan sinau carane nangani tuduhan sing bisa uga teka marang kita.

Aku duwé telung pilihan nalika aku dikritik utawa dituduh. Aku bisa nglirwakake lan mbuwang kabèh kritik kasebut lan ora mikir manèh. Utawa aku bisa terus mikirké, mbaleni, nggawé bantahan, lan malah ngumumaké pembelaanku dhéwé ing ngarep umum. Respon katelu sing bisa ditindakake yaiku mriksa kritik kasebut, gelem nemokaké lan ngakoni siji persen utawa limang persen sing bener lan nggunakaké minangka dorongan kanggo owah-owahan lan perbaikan. Aku minangka pendukung pendekatan pungkasan.

Kita kudu nggoleki inti saka bebener sanajan ing kritik sing ora sehat lan ora ana dhasare sing ditampa minangka pamimpin. Saka pengalamanku, sanajan nampa kritik sing jelas-jelas kebak tuduhan palsu lan omong kosong, asring ana unsur bebener sing ndasari sing kudu daktangani. Gusti Allah bakal nuduhake unsur-unsur ing kritik utawa tuduhan sing valid nalika kita mbukak ati kita marang Panjenengane.

Gampang banget rumangsa tersinggung nalika ana prekara sing kita rumangsa kuwat ditantang utawa yen ana kahanan sing beda karo sing dikarepake. Nanging, kita kudu tahan banting, amarga tersinggung iku adhedhasar ora ngapura. Wulang Bebasan 18:19 ngendika, "Sadulur sing tersinggung luwih ora gelem ngapura tinimbang kutha sing beteng, lan regejegan iku kaya gapura beteng sing dipageri." Rasa tersinggung ngidini Iblis mbangun benteng ing sekitar kita adhedhasar ora ngapura. Saka benteng kasebut, Iblis bisa nyoba misahake kita saka sarirane Kristus lan nuntun kita menyang dosa.

Ing maneka warna wektu ing Kitab Suci, pandonga lan pangapura digandhengake. Kita ndeleng iki, contone, ing Matius 6:9-15 lan Markus 11:24-26. Ngapura wong liya iku penting banget kanggo njaga hubungan sing sehat lan intim karo Yesus. Iku carane kita tetep ora kena diganggu! Nalika kita ndeleng salib, ora ana liyane sing penting. Ngapura wong liya ora ateges apa sing ditindakake utawa diomongake bener. Iku bisa uga salah. Nanging kita ngapura supaya ora ana pelanggaran sing muncul ing urip kita.

Menawa kita dituduh utawa dikritik kanthi salah, kita kudu ngapura. Bebener bakal menang. Kita ora perlu mbela awake dhewe. Nanging, kita kudu fokus marang Gusti. Panjenengane bakal mbenerake.