शोक आपल्याला सखोल जीवनात जाण्यासाठी आमंत्रित करतो.
स्टीव्ह प्रोकोपचॅक द्वारे
असे दिसते की आपल्याला कितीही गंभीर नुकसान किंवा दुःख झाले तरी, बरेच लोक अशी अपेक्षा करतात की आपण तीन महिन्यांत किंवा त्यापेक्षा कमी कालावधीत "त्यातून बाहेर पडावे". प्रिय व्यक्तीच्या मृत्यूचे किंवा कोणत्याही प्रकारच्या नुकसानाचे दुःख व्यक्त करण्यात त्यापेक्षा जास्त वेळ घेणाऱ्यांबद्दल आपण खरोखरच अधीर होतो. आपण असे इच्छितो की लोकांनी "पुढे जावे" कारण आपण जीवनाला आरामदायी "सामान्य" स्थितीत परत आणण्याची इच्छा बाळगतो. पण दुःख आणि नुकसानात सामान्यता खरोखरच ध्येय आहे का?
पुस्तकात प्रामाणिक विश्वास, गॅरी थॉमस यांनी लिहिले, "शोक आपल्याला एका सखोल जीवनाकडे आमंत्रित करतो." खरं तर, तो इतका पुढे जातो की आपण स्वर्गात पोहोचेपर्यंत शोक पूर्ण होणार नाही. "शोक हा पश्चात्तापाची दासी आहे आणि पश्चात्ताप हा नम्रतेचा दरवाजा आहे." तुम्ही याच्याशी सहमत आहात का? खरोखर, दुःख आणि असामान्य काळात झालेल्या नुकसानाची जाणीव न होता आपल्याला उत्सवाचा आनंद कळू शकत नाही.
आपल्यापैकी प्रत्येकाला उत्पत्तीच्या पहिल्या आणि दुसऱ्या अध्यायातील जगासाठी निर्माण केले गेले होते, परंतु आपण स्वतःला उत्पत्तीच्या तिसऱ्या अध्यायातील जगात राहतो - एक पतित जगात. एदेन बागेच्या बाहेर राहिल्याने, जिथे एक परिपूर्ण जीवन, परिपूर्ण नोकरी, परिपूर्ण नातेसंबंध आणि देवासोबत परिपूर्ण चालणे होते, वेदना आणि दुःखांना जन्म दिला आहे. आपण आता पापाने भरलेल्या, रोगाने भरलेल्या, मृत्यूने भरलेल्या आणि दुःखाने भरलेल्या जगात राहतो.
चांगल्या काळात, आपल्याला असे वाटते की आपण जीवनावर नियंत्रण ठेवतो. आपण आपले कुटुंब, आपले पैसे, आपले काम आणि आपले जीवन नियंत्रित करतो. पण जेव्हा संकट किंवा दुर्दैव येते तेव्हा आपल्याला लगेच कळते की आपण नाही सर्वकाही नियंत्रणात आहे. ते खूप अस्वस्थ आणि असामान्य वाटते. जेव्हा आपण परिस्थितीचा अर्थ लावू शकत नाही, तेव्हा आपण काहीतरी किंवा कोणाला तरी दोष देण्यासाठी शोधतो. शेवटी, आपण देवाला दोष देऊ शकतो, कारण "तो देव आहे म्हणून तो हे रोखू शकला असता."
तीन इब्री
दानीएलच्या तिसऱ्या अध्यायात, शद्रख, मेशख आणि अबेद्नगो यांना नबुखदनेस्सरच्या हातून अग्निमय भट्टीत टाकण्यात येणार होते. त्यांनी विश्वासाने भरलेल्या त्यांच्या आरोपकर्त्याला सांगितले, “जर आम्हाला धगधगत्या भट्टीत टाकले गेले, तर आम्ही ज्या देवाची सेवा करतो तो आम्हाला त्यातून वाचवू शकतो आणि तो आम्हाला तुमच्या हातातून सोडवेल, हे राजा.” आणि मग त्यांनी हे विधान जोडले, “पण जरी तो तसे करत नसला तरी, आम्ही तुम्हाला हे कळवावे अशी आमची इच्छा आहे की, आम्ही तुमच्या देवांची सेवा करणार नाही किंवा तुम्ही स्थापन केलेल्या देवाच्या प्रतिमेची पूजा करणार नाही.”
हे तिघेही पुरुष वेदना आणि दुःखाशी अपरिचित नव्हते. त्यांना मुक्ततेसाठी विश्वास होता, पण ते वेगळ्या निकालासाठी देखील तयार होते. त्यांना माहित होते की ते कोणत्याही प्रकारे जिंकतील. "पण जरी तो जिंकला नाही तरी" हे शब्द जेव्हा आपण एखाद्या विशिष्ट निकालाची आस धरतो आणि नंतर प्रत्यक्षात वेगळा निकाल मिळतो तेव्हा खोलवर प्रतिध्वनित होतात.
येशूने गेथशेमानेच्या बागेत प्रार्थना केली की त्याला पुढे जे घडणार आहे ते सहन करण्याची शक्ती मिळेल. यशया ५३ स्पष्टपणे स्पष्ट करते की त्याला नाकारले जाईल, दुःख होईल, दुःख सहन करावे लागेल, मारले जाईल, चिरडले जाईल, शिक्षा होईल आणि गंभीर जखमी केले जाईल. तो त्या दुःखात शांत राहिला आणि त्याने ते सर्व तुमच्या आणि माझ्यासाठी घेतले. आपले उपचार, आपले तारण आणि आपले पुनरुत्थान जीवन पूर्ण करण्यासाठी त्याने वधस्तंभाचे दुःख सहन केले.
आपल्यापैकी बहुतेक जण कधी ना कधी दुःखाने किंवा दुःखाने त्रस्त झाले आहेत. काहींसाठी, वेदना खूप जास्त आहेत. स्तोत्र ३४:१९ म्हणते, "चांगला माणूस सर्व संकटांपासून वाचत नाही, त्यालाही त्या असतात." नियुक्त पाद्री म्हणून माझा पहिला अंत्यसंस्कार एका ८ वर्षांच्या मुलीसाठी होता जिला एका वर्दळीच्या रस्त्यावर ट्रकने धडक दिली होती. मी एका पाद्रीच्या पत्नीच्या अकाली मृत्यूसाठी आणि आत्महत्या केलेल्या अनेक मित्रांसाठी अंत्यसंस्कार केले आहेत. हे आपल्या भावनिक आत्म्याला एक अतिशय कठोर वास्तव आणते. आपण इतके मोठे नुकसान सहन करण्यासाठी तयार केलेले नाही. देवाने आपल्याला अशा हेतूने निर्माण केले नाही की आपण अशा पतित जगात जगावे जिथे आपण वारंवार भयानक दुःख आणि नुकसान अनुभवतो.
आपल्याला हानी पोहोचवेल, दुखापत होईल, आजार होईल, नुकसान होईल किंवा अकाली मृत्यू येईल अशी कोणतीही गोष्ट सुरू करणे ही देवाची इच्छा आहे असे मला वाटत नाही. देवाचे अवास्तव, अकल्पनीय, बिनशर्त आणि अविरत प्रेम त्याच्या निर्मितीवरील प्रेम, आदर आणि स्वीकृतीच्या विरुद्ध काहीही सुरू करणार नाही. हे निश्चित झाल्यावर, आपल्याला आणखी एक प्रश्न उत्तर द्यायचा आहे. देव आपल्या जीवनात या दुर्घटनांचा वापर करू शकतो का? हो, तो करू शकतो. तो या परिस्थितींचा लेखक नसला तरी, तो आपल्यामध्ये शक्ती, सहनशक्ती आणि वैयक्तिक वाढ निर्माण करण्यासाठी त्यांचा वापर करतो.
तर, दुःख, तोटा आणि शोकांतिकेचे खरोखर काय चालले आहे?
दुःख, नुकसान आणि दुःखाच्या काळात, आपण खऱ्या अर्थाने स्वतःला शोधू. असामान्य दबाव आपल्याला आपल्या आत्म्यात आणि आत्म्यात खोलवर काय लपलेले आहे ते शोधण्यास मदत करेल. जर भीती असेल तर ती बाहेर येईल. जर राग असेल तर ती बाहेर येईल. जर श्रद्धा असेल तर ती देखील बाहेर येईल. कठीण काळात तुमच्यात काय उघड झाले आहे याचा विचार करा. असे म्हटले जाते की आपल्याला सामान्य, आरामदायी काळ आवडतो, परंतु वैयक्तिक वाढीचा सर्वात मोठा स्तर कठीण काळातच येतो.
१९९४ मध्ये, शास्त्रज्ञांनी बायोस्फीअर २ नावाचा एक प्रयोग तयार केला. अ‍ॅरिझोनामध्ये दोन फुटबॉल मैदानांच्या आकाराचे कृत्रिम वातावरण तयार करण्यात आले. या बायोस्फीअरमध्ये वाळवंट, वर्षावन आणि अगदी समुद्रासह एक लघु-पर्यावरण होते. जवळजवळ सर्व हवामान परिस्थितींचे अनुकरण केले जाऊ शकते, एक अपवाद वगळता - नैसर्गिकरित्या येणारा वारा. वाऱ्याची पर्वा कोणाला आहे आणि मी हे का उल्लेख करतो? प्रयोगात असे आढळून आले की वाऱ्याच्या ताणाशिवाय, झाडांचे खोड कमकुवत आणि वाकले होते, त्यांचे स्वतःचे वजन टिकवून ठेवण्यास असमर्थ होते. वारा, असे आढळून आले की, एक नैसर्गिक ताण आहे जो प्रत्यक्षात झाडे आणि त्यांच्या मुळांना बळकटी देतो. माझा विश्वास आहे की जीवनाचे वारे आपल्यासाठीही असेच करतात. ते आपल्याला खोलवर जाण्यास आणि मजबूत होण्यास भाग पाडतात.
शास्त्रवचनांनुसार उपाय
प्रेषितांची कृत्ये २७:१५-२९ मध्ये, पौलाला जहाज फुटण्याचा सामना करावा लागला. ही निःसंशयपणे तणावपूर्ण परिस्थिती होती, परंतु या दुर्घटनेतून आपण काही धडे घेऊ शकतो.
- कधीकधी आयुष्याच्या कठीण काळात, वाहत्या हालचाली ही आपली पहिली प्रतिक्रिया असते. देवापासून दूर जाऊ नका. जर तुम्हाला वाहवत जायचे असेल तर त्याच्याकडे वाहवत जा. जर आपण फक्त आपल्या भावनांचे अनुसरण केले तर आपण एका अनिश्चित मार्गावर वाहू जिथे वारे आपल्याला घेऊन जातील. आपण आपल्या दुःखात, देवाचे सत्य, त्याचा कंपास जवळ ठेवला पाहिजे. ते आपल्याला योग्य दिशेने वाटचाल करत राहील.
- जेव्हा कोणतेही संकट किंवा दुर्दैव नव्हते तेव्हा सत्याला सोडून देऊ नका किंवा शिकलेल्या गोष्टींना अतिरेक करू नका.. आता ते सर्वात जास्त लागू होतात आणि त्यांचा चांगला वापर करण्याची गरज आहे. प्रेषितांची कृत्ये १८:३.
- निराश होऊ नका. देव नियंत्रणात आहे यावर विश्वास ठेवा. सततच्या नैराश्याला, सततच्या रागाला किंवा दोषाला बळी पडू नका. अर्थात, दुःखद घटना दुःख किंवा राग आणतील; आपल्याला वेदनांनी भरलेले विचार आणि भावना येतात. परंतु आपण रागात न राहता शांतीच्या ठिकाणी पोहोचेपर्यंत या भावनांवर मात करण्याचा निर्णय घेतला पाहिजे. प्रेषितांची कृत्ये २७:२०.
- भीतीमुळे जहाजातून उडी मारण्याची तुमची इच्छा वाढेल. करू नका, तर त्याऐवजी आशेचा नांगर टाका. तुमच्या भावना ओळखा आणि तुमचे हृदय आणि शरीर पुन्हा देवाला समर्पित करा. प्रेषितांची कृत्ये २७:२९.
- स्थिर राहा, घट्ट धरा, देवावर विश्वास ठेवा आणि संकटाच्या वेळी जीवनातील मोठे निर्णय घेऊ नका. काही जोडपी दुःखाच्या वेदनांमुळे किंवा चुकीच्या दोषामुळे घटस्फोट घेतात. देवावर विश्वास ठेवता येतो हे जाणून घ्या; डळमळीत होऊ नका. प्रेषितांची कृत्ये २७:२५.
- तुम्ही कोण आहात आणि तुम्ही कोणाचे आहात हे जाणून घ्या. तुमच्यासोबत उभे राहणारे संरक्षक देवदूत आहेत हे जाणून घ्या; तुम्हाला घाबरण्याची गरज नाही. प्रेषितांची कृत्ये २७:२३.
बरे होण्याचे पुढील टप्पे
- तुमचे विचार आणि भावना प्रामाणिक ठेवा, परंतु नम्रता आणि उच्च नैतिक चारित्र्य राखा. तुमच्या वेदना, धक्का किंवा नकारात मूर्ख निर्णय घेऊ नका.
- गरज पडल्यास तुमच्या पाद्री किंवा आध्यात्मिक पर्यवेक्षकांना सल्लामसलत करण्यासाठी भेटा. हे लोक तुम्हाला जे सांगू शकतात आणि मदत करू शकतात ते आश्चर्यकारक आहे. तुमच्या सध्याच्या वास्तवाबद्दल चर्चा करताना कोणतीही कसर सोडू नका.
- तुमची कहाणी शक्य तितकी पूर्णपणे शेअर करा. ते लपवू नका आणि अंतर्गत संघर्षात मागे हटू नका. मोकळे राहा आणि असे मित्र शोधा जे जास्त इनपुट आणि निर्णय न देता ऐकतील.
- तुमच्या उपचार प्रक्रियेसाठी जबाबदार रहा. कोणत्याही एकाच क्षेत्रात अडकून राहू नका. पुढे जात राहा. जर तुम्हाला कोणत्याही प्रकारे मागे पडत असल्याचे आढळले तर मदतीसाठी संपर्क साधा. ही वेळ हिरो किंवा एकाकी राहण्याची नाही.
- दीर्घकाळापर्यंत दुःख किंवा नैराश्याची लक्षणे पहा. लक्षात ठेवा, येशू लाजरच्या कबरेजवळ रडला होता. त्यानंतर लवकरच पुनरुत्थान, जीवन आणि आशा प्रकट झाली.
आपण धक्क्यापासून नकाराकडे, रागाकडे, सौदेबाजीकडे, दुःखाकडे, स्वीकृतीकडे जात असताना -we हालचाल करत राहिले पाहिजे पुनर्गुंतवणूक करण्यासाठी. पुनर्गुंतवणूकीचा टप्पा काय आहे? दुःख हे खूप आंतरिक आणि वैयक्तिक असू शकते. पुनर्गुंतवणूक म्हणजे जेव्हा आपल्याला आपल्या दुःखात इतरांपर्यंत पोहोचण्याची आणि निरोगी, जीवनदायी पद्धतीने पुढे जाण्याची गरज जाणवते.
शेवटी, आपण आदामाची पुन्हा एकदा आठवण काढूया. आपण उत्पत्तीच्या तिसऱ्या अध्यायात राहतो, तरी आपल्याला तिथे सोडले जात नाही हे लक्षात ठेवणे महत्त्वाचे आहे. १ करिंथ १५ मध्ये आपल्याला सांगितले आहे की आदामामध्ये सर्व मरतात, परंतु ख्रिस्तामध्ये सर्व जिवंत केले जातात. आपल्याला मृतांच्या पुनरुत्थानाची खात्री आहे. प्रत्येक दुःखातून, प्रत्येक दुःखातून आणि प्रत्येक नुकसानातून पुनरुत्थानाचे वचन दिले आहे.
१ करिंथ १५ च्या ४५-४८ वचनांमध्ये, हे उघड झाले आहे की आता आपल्याकडे दुसरा आदाम आहे, "जीवन देणारा आत्मा." एक नवीन आदाम, येशू, स्वर्गातून मृत्यू, नरक आणि कबर आणि त्यासोबत येणाऱ्या सर्व दुःख आणि नुकसानावर मात करण्यासाठी आला.
आपण कदाचित एका तात्पुरत्या अपरिचित दरीत असू. स्तोत्र २३:४ आपल्याला आठवण करून देते की दुःख आणि मृत्यूमध्ये एक दरी आणि सावली असते, परंतु आपल्याला घाबरण्याची गरज नाही कारण देव आपल्यासोबत आहे, विशेषतः शोक करणाऱ्यांचे सांत्वन करण्यासाठी. दुःखाच्या वेळीही आपण खरोखर देवावर विश्वास ठेवण्यास शिकूया. तो आपल्याला त्यातून बाहेर काढण्यास सक्षम आहे.
