Door Larry Kreider
Mario Murillo vermaande: “Iets doen wat minder is dan waarvoor je geschapen bent, zal je vervelen.” Wij zijn door God geschapen om dienaren te zijn. Afgezien hiervan missen we een gevoel van vervulling en waardigheid.
Jaren geleden wist mijn journalistenvriend, die nu dominee is, uit Nairobi, Kenia, dat zijn mensen zich verveelden. Ibrahim, die een grote interesse had in het concept van de kleine groepenkerk, zocht naar een werkend model en wilde "meelopen" terwijl ik diende in onze nieuwe kleine groepenkerk. Onze kerk was een paar jaar eerder geboren met drie kleine groepen, maar in plaats van zich te vermenigvuldigen, stierf er één. We smeekten wanhopig om Gods hulp terwijl we Zijn mensen eraan herinnerden: "De Bijbel zegt dat je een dominee bent, en God wil je gebruiken!" Uiteindelijk groeide het geloof in hun harten en gebruikte de Heer hen. Mensen werden gered. Nieuwe gelovigen kwamen naar de kleine groepen. Nieuwe leiders werden opgeleid. Eindelijk - vermenigvuldiging. Het was leuk!
Twee kleine groepen werden er vier. Vier werden er acht. Acht werden er zestien en zestien werden er tweeëndertig. De kerk was gegroeid. Als pastor bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met het ontmoeten van leiders van kleine groepen en het bespreken van de behoeften en het potentieel van individuele leden. Ik en elke leider spraken regelmatig eenvoudige, geloofsvolle gebeden uit voor elke gelovige in elke groep.
Ibrahim had gekeken en geluisterd. Op een dag zag ik uit de hoek van mijn oog mijn Afrikaanse broeder zijn hart openen. Huilend uitte hij zijn ongenoegen: “Westerse evangelisten komen naar mijn land en houden enorme kruistochten. De camera's draaien. Als de evangelist mijn Afrikaanse broeders vraagt hun handen op te steken om Christus te ontvangen, reageren velen. De week erna komt er een andere westerse evangelist naar de stad en veel van mijn broeders komen naar de bijeenkomsten en steken hun handen weer op. Mijn volk heeft behoefte aan een gevoel van waardigheid, waarbij elke individuele gelovige begrijpt dat hij belangrijk is voor God en voor Zijn doeleinden. Kom je ons helpen? We hebben een nieuw model van kerkelijk leven nodig.”
Vandaag de dag heeft Ibrahim een visie om leiders op te leiden om kleine groepen en kerken in heel Afrika te starten. Hij en zijn vrouw, Diane, hebben hun huis opengesteld voor celbediening. Buren en vrienden hebben de Heer ontvangen en velen hebben een spirituele familie gevonden. Cellen werden geboren in aangrenzende gebieden van de stad en vermenigvuldigden zich in heel Kenia en in Oeganda. Ibrahims mensen hebben een nieuw gevoel van waardigheid gekregen!
De kleine groep van Jezus
In Nieuw-Zeeland, waar mij werd gevraagd om de visie van de Nieuwtestamentische kleine groepbediening te delen, ontmoette ik Robert. Hij luisterde aandachtig toen ik vertelde over Jezus die het grootste deel van Zijn tijd doorbracht met de twaalf discipelen - Zijn kleine groep. Ik besprak Gods roeping voor elke heilige om een voorganger te zijn, zoals vermeld in Efeziërs 4: 11-12Ik heb ook gekeken naar Handelingen 2 weerspiegelde de Nieuwtestamentische modelkerkvergadering en schetste een visie voor effectieve celgebaseerde bediening in de kerk van vandaag. Na dertig minuten sprak Robert, vol emotie. "Toen ik 13 jaar oud was, riep de Heer mij om predikant te worden. Meer dan 20 jaar lang probeerde ik deuren te vinden die voor mij open zouden gaan om deze roeping te vervullen. Ik probeerde predikant te worden, omdat ik wist dat de Heer mij had geroepen. En zoals ik het begreep, was de enige manier om predikant te worden, om gewijd te worden na het voltooien van jarenlange theologische training. Een tijdje geleden leidde ik een man tot de Heer, ik discipelde hem en zag hem groeien. Het was zo bevredigend. Ik besef me vanavond dat ik een predikant ben!"
Een zware last viel van Roberts rug. De waarheid had hem bevrijd. Robert besefte dat hij de roeping van de Heer om te dienen kon vervullen door nieuwe gelovigen in een kleine groep te discipelen. Hij had geen titel of graad nodig. Hij hoefde niet te proberen om een voorganger te worden. Hij was er een!
Wat John Wesley geloofde
John Wesley, de oprichter van de Methodistenkerk, geloofde dat één op de vijf personen een potentiële leider was. Door zijn vermaning verspreidde de Wesleyaanse beweging zich massaal over de naties. Gods volk werkte hun roeping als predikanten uit en stelde hun huizen open voor klassenbijeenkomsten, vergelijkbaar met kleine groepen. Ieder persoon had een gevoel van vervulling en waardigheid.
Dit is een universeel probleem! Mensen in uw stad leven niet hun potentieel als predikanten. “Hij heeft ons bekwaam gemaakt als predikanten van een nieuw verbond, niet van de letter maar van de Geest,” beweert II Korintiërs 3: 5-6. We raken spiritueel verroest en verlamd als we er niet naar streven onze roeping te vervullen. De bediening is misschien beperkt gebleven tot een paar mensen in een kerkgebouw, waardoor er beperkte mogelijkheden zijn voor echte bediening. Echter, bewust passief zijn in een kerkdienst elke zondag en naar de achterkant van iemands hoofd staren is nietig. Kleine groepen herinneren ons aan onze roeping om bediening te doen en de mogelijkheden te bieden.
De oogst is aangebroken! Elke heilige moet de openbaring van de roeping om te dienen vastleggen. Kleine groepen zijn de ideale plekken om te trainen en effectieve bediening te ervaren. Het is een kans om verveling te overwinnen en een gevoel van waardigheid terug te krijgen!
Meer informatie over kleine groepen
Leer de waarden van de dynamiek van kleine groepen en huiskerken kennen door middel van praktijkgerichte inzichten in de praktijk. Huis aan huis boek of luisterboek
Mario Murillo vermaande: “Iets doen wat minder is dan waarvoor je geschapen bent, zal je vervelen.” Wij zijn door God geschapen om dienaren te zijn. Afgezien hiervan missen we een gevoel van vervulling en waardigheid.
Een paar jaar geleden wist mijn journalistenvriend, die nu predikant is, uit Nairobi, Kenia, dat zijn mensen zich verveelden. Ibrahim, die een grote interesse had in het concept van de celkerk, zocht naar een werkend model en wilde "meelopen" terwijl ik diende in onze nieuwe celkerk. Onze nieuwe kerk was een paar jaar eerder geboren met drie cellen, maar in plaats van zich te vermenigvuldigen, stierf er één. We smeekten wanhopig om Gods hulp terwijl we Zijn mensen eraan herinnerden: "De Bijbel zegt dat je een predikant bent, en God wil je gebruiken!" Uiteindelijk groeide het geloof in hun harten en gebruikte de Heer hen. Mensen werden gered. Nieuwe gelovigen kwamen naar de cellen. Nieuwe leiders werden opgeleid. Eindelijk - vermenigvuldiging. Het was leuk!
Twee cellen werden er vier. Vier werden er acht. Acht werden er zestien en zestien werden er tweeëndertig. De kerk was gegroeid. Als pastor bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met het ontmoeten van celleiders en het bespreken van de behoeften en het potentieel van individuele celleden. Ik en elke leider spraken regelmatig eenvoudige, geloofsvolle gebeden uit voor elke gelovige in elke cel.
Ibrahim had toegekeken en geluisterd. Op een dag zag ik uit de hoek van mijn oog mijn Afrikaanse broeder zijn hart openen. Huilend uitte hij zijn ongenoegen: “Westerse evangelisten komen naar mijn land en houden enorme kruistochten. De tv-camera's draaien. Als de evangelist mijn Afrikaanse broeders vraagt hun handen op te steken om Christus te ontvangen, reageren velen. De week erna komt er een andere westerse evangelist naar de stad en veel van mijn broeders komen naar de kruistocht en steken hun handen weer op. Mijn volk heeft behoefte aan een gevoel van waardigheid, waarbij elke individuele gelovige begrijpt dat hij belangrijk is voor God en voor Zijn doeleinden. Kom je ons helpen? We hebben een nieuw model van kerkelijk leven nodig.”
Vandaag de dag heeft Ibrahim een visie om leiders op te leiden om cellen en vieringen in heel Afrika te starten. Hij en zijn vrouw, Diane, hebben hun huis opengesteld voor celbediening. Buren en vrienden hebben de Heer ontvangen en velen hebben een spirituele familie gevonden. Cellen werden geboren in aangrenzende gebieden van de stad en vermenigvuldigden zich in heel Kenia en in Oeganda. Ibrahims mensen hebben een nieuw gevoel van waardigheid gekregen!
In Nieuw-Zeeland, waar mij werd gevraagd om de visie van celbediening in het Nieuwe Testament te delen, ontmoette ik Robert. Hij luisterde aandachtig toen ik vertelde over Jezus die het grootste deel van zijn tijd doorbracht met de twaalf discipelen - zijn cel. Ik besprak Gods roeping voor elke heilige om een voorganger te zijn, zoals vermeld in Efeziërs 4: 11-12Ik heb ook gekeken naar Handelingen 2 weerspiegelde de Nieuwtestamentische modelkerkvergadering en schetste een visie voor effectieve celgebaseerde bediening in de kerk van vandaag. Na dertig minuten sprak Robert, vol emotie. "Toen ik 13 jaar oud was, riep de Heer mij om predikant te worden. Meer dan 20 jaar lang probeerde ik deuren te vinden die voor mij open zouden gaan om deze roeping te vervullen. Ik probeerde predikant te worden, omdat ik wist dat de Heer mij had geroepen. En zoals ik het begreep, was de enige manier om predikant te worden, om gewijd te worden na het voltooien van jarenlange theologische training. Een tijdje geleden leidde ik een man tot de Heer, ik discipelde hem en zag hem groeien. Het was zo bevredigend. Ik besef me vanavond dat ik een predikant ben!"
Een zware last viel van Roberts rug. De waarheid had hem bevrijd. Robert besefte dat hij de roeping van de Heer om te dienen kon vervullen door nieuwe gelovigen in een kleine groep te discipelen. Hij had geen titel of graad nodig. Hij hoefde niet te proberen om een voorganger te worden. Hij was er een!
John Wesley, de oprichter van de Methodistenkerk, geloofde dat één op de vijf personen een potentiële leider was. Door zijn vermaning verspreidde de Wesleyaanse beweging zich massaal over de naties. Gods volk werkte hun roeping als predikanten uit en stelde hun huizen open voor klassenbijeenkomsten, vergelijkbaar met cellen. Ieder persoon had een gevoel van vervulling en waardigheid.
Dit is een universeel probleem! Mensen in uw stad leven niet hun potentieel als predikanten. “Hij heeft ons bekwaam gemaakt als predikanten van een nieuw verbond, niet van de letter maar van de Geest,” beweert II Korintiërs 3: 5-6. We raken spiritueel verroest en verlamd als we er niet naar streven onze roeping te vervullen. De bediening is misschien beperkt gebleven tot een paar mensen in een kerkgebouw, waardoor er beperkte mogelijkheden zijn voor echte bediening. Echter, bewust passief zijn in een kerkdienst elke zondag en naar de achterkant van iemands hoofd staren is nietigmakend. Cellen herinneren ons aan onze roeping om bediening te doen en de mogelijkheden te bieden.
De oogst is aangebroken! Elke heilige moet de openbaring van de roeping om te dienen vastleggen. Cellen zijn de ideale plekken om te trainen en effectieve bediening te ervaren. Het is een kans om verveling te overwinnen en een gevoel van waardigheid terug te krijgen!
Afgedrukt in Cell Church Magazine, herfst 1996
Mario Murillo vermaande: “Iets doen wat minder is dan waarvoor je geschapen bent, zal je vervelen.” Wij zijn door God geschapen om dienaren te zijn. Afgezien hiervan missen we een gevoel van vervulling en waardigheid.
Een paar jaar geleden wist mijn journalistenvriend, die nu predikant is, uit Nairobi, Kenia, dat zijn mensen zich verveelden. Ibrahim, die een grote interesse had in het concept van de celkerk, zocht naar een werkend model en wilde "meelopen" terwijl ik diende in onze nieuwe celkerk. Onze nieuwe kerk was een paar jaar eerder geboren met drie cellen, maar in plaats van zich te vermenigvuldigen, stierf er één. We smeekten wanhopig om Gods hulp terwijl we Zijn mensen eraan herinnerden: "De Bijbel zegt dat je een predikant bent, en God wil je gebruiken!" Uiteindelijk groeide het geloof in hun harten en gebruikte de Heer hen. Mensen werden gered. Nieuwe gelovigen kwamen naar de cellen. Nieuwe leiders werden opgeleid. Eindelijk - vermenigvuldiging. Het was leuk!
Twee cellen werden er vier. Vier werden er acht. Acht werden er zestien en zestien werden er tweeëndertig. De kerk was gegroeid. Als pastor bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met het ontmoeten van celleiders en het bespreken van de behoeften en het potentieel van individuele celleden. Ik en elke leider spraken regelmatig eenvoudige, geloofsvolle gebeden uit voor elke gelovige in elke cel.
Ibrahim had toegekeken en geluisterd. Op een dag zag ik uit de hoek van mijn oog mijn Afrikaanse broeder zijn hart openen. Huilend uitte hij zijn ongenoegen: “Westerse evangelisten komen naar mijn land en houden enorme kruistochten. De tv-camera's draaien. Als de evangelist mijn Afrikaanse broeders vraagt hun handen op te steken om Christus te ontvangen, reageren velen. De week erna komt er een andere westerse evangelist naar de stad en veel van mijn broeders komen naar de kruistocht en steken hun handen weer op. Mijn volk heeft behoefte aan een gevoel van waardigheid, waarbij elke individuele gelovige begrijpt dat hij belangrijk is voor God en voor Zijn doeleinden. Kom je ons helpen? We hebben een nieuw model van kerkelijk leven nodig.”
Vandaag de dag heeft Ibrahim een visie om leiders op te leiden om cellen en vieringen in heel Afrika te starten. Hij en zijn vrouw, Diane, hebben hun huis opengesteld voor celbediening. Buren en vrienden hebben de Heer ontvangen en velen hebben een spirituele familie gevonden. Cellen werden geboren in aangrenzende gebieden van de stad en vermenigvuldigden zich in heel Kenia en in Oeganda. Ibrahims mensen hebben een nieuw gevoel van waardigheid gekregen!
In Nieuw-Zeeland, waar mij werd gevraagd om de visie van celbediening in het Nieuwe Testament te delen, ontmoette ik Robert. Hij luisterde aandachtig toen ik vertelde over Jezus die het grootste deel van zijn tijd doorbracht met de twaalf discipelen - zijn cel. Ik besprak Gods roeping voor elke heilige om een voorganger te zijn, zoals vermeld in Efeziërs 4: 11-12Ik heb ook gekeken naar Handelingen 2 weerspiegelde de Nieuwtestamentische modelkerkvergadering en schetste een visie voor effectieve celgebaseerde bediening in de kerk van vandaag. Na dertig minuten sprak Robert, vol emotie. "Toen ik 13 jaar oud was, riep de Heer mij om predikant te worden. Meer dan 20 jaar lang probeerde ik deuren te vinden die voor mij open zouden gaan om deze roeping te vervullen. Ik probeerde predikant te worden, omdat ik wist dat de Heer mij had geroepen. En zoals ik het begreep, was de enige manier om predikant te worden, om gewijd te worden na het voltooien van jarenlange theologische training. Een tijdje geleden leidde ik een man tot de Heer, ik discipelde hem en zag hem groeien. Het was zo bevredigend. Ik besef me vanavond dat ik een predikant ben!"
Een zware last viel van Roberts rug. De waarheid had hem bevrijd. Robert besefte dat hij de roeping van de Heer om te dienen kon vervullen door nieuwe gelovigen in een kleine groep te discipelen. Hij had geen titel of graad nodig. Hij hoefde niet te proberen om een voorganger te worden. Hij was er een!
John Wesley, de oprichter van de Methodistenkerk, geloofde dat één op de vijf personen een potentiële leider was. Door zijn vermaning verspreidde de Wesleyaanse beweging zich massaal over de naties. Gods volk werkte hun roeping als predikanten uit en stelde hun huizen open voor klassenbijeenkomsten, vergelijkbaar met cellen. Ieder persoon had een gevoel van vervulling en waardigheid.
Dit is een universeel probleem! Mensen in uw stad leven niet hun potentieel als predikanten. “Hij heeft ons bekwaam gemaakt als predikanten van een nieuw verbond, niet van de letter maar van de Geest,” beweert II Korintiërs 3: 5-6. We raken spiritueel verroest en verlamd als we er niet naar streven onze roeping te vervullen. De bediening is misschien beperkt gebleven tot een paar mensen in een kerkgebouw, waardoor er beperkte mogelijkheden zijn voor echte bediening. Echter, bewust passief zijn in een kerkdienst elke zondag en naar de achterkant van iemands hoofd staren is nietigmakend. Cellen herinneren ons aan onze roeping om bediening te doen en de mogelijkheden te bieden.
De oogst is aangebroken! Elke heilige moet de openbaring van de roeping om te dienen vastleggen. Cellen zijn de ideale plekken om te trainen en effectieve bediening te ervaren. Het is een kans om verveling te overwinnen en een gevoel van waardigheid terug te krijgen!
Afgedrukt in Cell Church Magazine, herfst 1996
