ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ

ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਕਿਉਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਿਉਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ?

ਰੌਨ ਮਾਇਰ ਦੁਆਰਾ

ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਵਰਤ 'ਤੇ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੇ ਕਈ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਇੰਨਾ ਮਾੜਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਧੂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਟੈਸਟ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹਾਂ।

ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ, ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਡਵ ਚਰਚਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ - ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼। ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਚਰਚਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖੀਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀਏ? ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ? ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਜ਼ਬੂਰ 139 ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ:

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਹੈਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਿਸਤਰਾ ਵਿਛਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਹੈਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਦੇ ਖੰਭ ਫੜ ਲਵਾਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇਗਾ (ਜ਼ਬੂਰ 139:7-10 NKJ)।

ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਾਰੇ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੱਕ।

ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਿਵਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਆਪਣੇ ਲੈਪਟਾਪ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਦਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, "ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੈ।"

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲਿਵਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਜੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਉਨ੍ਹੀ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੜਪੋਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਡਿਨਰ ਇੱਕ ਸ਼ੋਰਦਾਰ ਮੌਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਲ ਮੇਜ਼ ਦੁਆਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਤੀਹ ਮੈਂਬਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਮੇਰੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਜੱਫੀ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ ਪਰ ਹਰੇਕ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਸਬੰਧ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਹੁਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਰੇ ਦੇ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੂਸਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸੁਣੋ:

ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਸਿਖਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ... ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿਆਂਗਾ।"

ਫਿਰ ਮੂਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਨਾ ਭੇਜ। ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ? ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇਗਾ?” (ਕੂਚ 33:13-16)।

ਮੂਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਸਿਖਾਵੇ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਸਿਖਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀਏ। ਅਸੀਂ ਬਚਨ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇਗਾ?" ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਮੂਸਾ ਇਸ ਪਹਿਲੂ ਬਾਰੇ ਇੰਨਾ ਚਿੰਤਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ।

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਠੋਰ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੁਆਰਾ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਗੈਰ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਆਓ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਏ।" ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਮਾਮੂਲੀ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ।

ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ, ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰ, ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਰੌਨ!

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਰਦਨਾਕ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਰੌਨ!" ਇਸਦਾ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਮੂਸਾ ਵਾਂਗ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਸਿਖਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।" ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੰਪਰਕ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਆਓ ਉਸਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਹੋਰ ਖੋਜ ਕਰੀਏ।

ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗੱਲਬਾਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।