Istotnym sposobem na zwycięstwo dzisiaj i jutro jest przebaczenie
przez Steve Prokopchak
Dorastałem trzy mile od naszego małego miasteczka. Uwielbiałem to otoczenie. Mogłem jeździć rowerem kilometrami po wiejskich drogach z niewielkim ruchem ulicznym lub bez niego. Mogłem godzinami przesiadywać nad „strumieniem”, łowiąc ryby, biwakując, budując tratwy, a zimą jeżdżąc na łyżwach. Hektary lasu za naszym domem dawały mi niekończącą się okazję do eksploracji, wędrówek i biwakowania. Właściwie, przez kilka lat miałem stały namiot, żeby móc spędzać weekendy w lesie, a nie w domu. Wszystkie te przyjemne miejsca były ucieczką od krzyków, przekleństw i przemocy panującej w naszym domu.
Jak małe dziecko adaptuje się do takiego życia rodzinnego? Uciekałem. Uciekałem na rowerze, nad strumień albo do lasu. Biegłem na sąsiednie gospodarstwo, gdzie mogłem pomóc w belowaniu siana, karmieniu zwierząt lub wykonywaniu wszelkich prac, w których pozwolili mi uczestniczyć. Ale noce w tygodniu i weekendy, których nie mogłem uniknąć, były szczególnie przerażające. Leżenie w łóżku bezsennie przez wiele godzin, z kołdrą szczelnie zaciągniętą wokół szyi, nawet w letnie upały, było jedyną znaną mi ochroną przed tym, co działo się za oknem.
Dorastanie w domu, w którym panuje przemoc domowa, zakłóca i destabilizuje wiele aspektów dzieciństwa. Takie domy są chaotyczne i nieprzewidywalne. Brakuje w nich poczucia bezpieczeństwa i pozbawiają dzieci możliwości budowania zdrowej tożsamości. Stają się domami, w których ludzie po prostu próbują przetrwać.
Ponowne spojrzenie na przebaczenie z innej perspektywy na wolność
Jednym z najważniejszych sposobów na odniesienie zwycięstwa dziś i w przyszłości jest przebaczenie. Zapomnienie przeszłości jest niemożliwe dla człowieka, a im bardziej traumatyczne były wydarzenia, tym mniejsza szansa na zapomnienie. Ale przebaczenie to wybór, który możesz podjąć, uwalniając siebie i osobę, która cię skrzywdziła, abyś mógł żyć zwycięsko dziś i w przyszłości. Izajasz przypomina nam, abyśmy zapomnieli o przeszłości i nie rozpamiętywali minionych wydarzeń, abyśmy mogli zobaczyć, co Bóg zamierza dziś i jutro (Izajasz 43:18–19). Nie da się jasno zobaczyć jutra, gdy nasza soczewka przeszłości jest zamglona.
Przebaczenie obejmuje naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Przyjrzyjmy się poniższym wersetom, aby zrozumieć, jak to, co było wcześniej, wpływa na teraźniejszość i przyszłość.
„Ale jedno robię (teraźniejszość): Zapominając o tym, co za nami (Przeszłość) i wytężając się ku temu, co przed nami (przyszłość), pędzę ku wyznaczonemu celowi, ku nagrodzie, do której zostałem powołany przez Boga w Chrystusie Jezusie” (teraźniejszość/przyszłość) (Filipian 3:13–14).
„Bo jeśli przebaczycie ludziom, którzy przeciwko wam zgrzeszyli (przeszłość/teraźniejszość), twój Ojciec niebieski także ci przebaczy (teraźniejszość/przyszłość). Ale jeśli nie odpuścicie ludziom ich grzechów (przeszłość/teraźniejszość), twój Ojciec nie odpuści ci grzechów” (teraźniejszość/przyszłość) (Ewangelia Mateusza 6:14–15).
Nie możemy po prostu zapomnieć o przeszłości ani udawać, że nic się nie wydarzyło. Jednak nie ośmielamy się kroczyć w goryczy i braku przebaczenia w teraźniejszości.
Przebaczenie ma właściwości lecznicze; to recepta prosto z nieba na nasze uwolnienie. Ale żebyśmy się nie pomylili, przebaczenie nie opiera się wyłącznie na naszej decyzji; opiera się na tym, czego dokonał Chrystus. On poniósł nasze grzechy, gdy Go ukrzyżowaliśmy. Przebaczenie to to, co uczynił dla nas: w przeszłości i teraźniejszości. oraz przyszłość. Dwa tysiące lat temu On nam przebaczył!
Bóg nas odnajduje. Zostaliśmy przebaczeni, mimo że zasłużyliśmy na śmierć za nasze grzechy. Nikt z nas nie uniknąłby sądu, gdybyśmy mieli zostać ukarani za nasze przewinienia. Popełniliśmy wystarczająco dużo grzechów, by spędzić wieczność bez Niego. Przebaczenie dosłownie odzwierciedla to, kim jest Bóg. Wisząc na krzyżu, Jezus stał się Bożym przykładem przebaczenia w ciele.
Kiedy powstrzymujemy się od wybaczenia komuś innemu, w rzeczywistości powstrzymujemy się od wybaczenia sobie. Brak wybaczenia prowadzi do stresu, bezsenności, zmartwień, lęku, depresji, nadciśnienia, problemów trawiennych, nieregularnego bicia serca i wielu innych dolegliwości. Wiele wizyt u lekarza jest dziś wynikiem załamania emocjonalnego. Zaniedbane, może ostatecznie doprowadzić do załamania fizycznego. Ciało fizyczne próbuje wchłonąć negatywne emocje generowane przez brak wybaczenia. Przeszłe krzywdy ostatecznie wpłyną na obecny stan umysłu, woli i emocji, pozostawiając nas z myślami o niepewnej przyszłości.
Prawdziwe przebaczenie przynosi wolność
Prawdziwe przebaczenie pozwala nam dziś żyć w wolności, ponieważ nie trzymamy się już rzeczy z przeszłości. Przebaczenie nie jest aktem naturalnym; to nadprzyrodzony akt Boga w naszym życiu. To porzucenie zemsty i myśli o odwet. Przebaczenie jest zarówno natychmiastowe, jak i długoterminowe. Jezus nam przebaczył i my możemy przebaczyć innym. Jednak uwolnienie się od bólu, straty, gniewu czy odwetu może zająć trochę czasu.
Henri Nouwen powiedział: „[Wybaczenie] wymaga ode mnie, abym przekroczył zranioną część mojego serca, która czuje się zraniona i skrzywdzona, i która chce zachować kontrolę, i abym postawił kilka warunków między mną a osobą, której mam wybaczyć”.
Przebaczenie jest obecnie działając na podstawie ceny, która została zapłacona w przeszłość, abyśmy mogli doświadczyć wolności już dziś i w naszym przyszłość.
Wybaczenie oznacza, że zrzekam się prawa do zranienia ciebie za to, że zraniłeś mnie.
Prawdziwe przebaczenie to uwolnienie winowajcy poprzez umieszczenie tam Jezusa. Oddajemy tę osobę Jezusowi i temu, co uczynił na krzyżu dla ciebie i dla mnie. Jezus modli się:
„Ojcze nasz, który jesteś w niebie… odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” (Ewangelia Mateusza 6:10, 12). Ponownie mówi o przebaczeniu, mówiąc: „Jeśli bowiem odpuścicie ludziom ich grzechy, i wam odpuści Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie odpuścicie ludziom ich grzechów, Ojciec wasz nie odpuści wam grzechów waszych” (Ewangelia Mateusza 6:14–15).
Z krzyża Jezus powiedział: „Ojcze, przebacz im” (Łk 23). W Liście do Kolosan 34 czytamy: „Przebaczajcie, jak i Pan wam przebaczył”. Kiedy mówimy, że nie potrafimy przebaczyć i trwamy w nieprzebaczeniu, mówimy, że cena, którą zapłacił Jezus, była niewystarczająca, nie dosięgała tej sytuacji lub że zostałem zraniony zbyt głęboko, by przebaczyć. Możemy stać się więźniami własnego bólu i goryczy. Autor Louis Smedes powiedział: „Przebaczyć to uwolnić więźnia i odkryć, że tym więźniem byłeś ty”.
Musimy sobie wybaczyć
Być może wybaczyłeś innym, ale trudno ci wybaczyć sobie. Duch religijny będzie cię namawiał do szukania przebaczenia i podpowiadał, że na nie nie zasługujesz. Jeśli masz z tym problem, musisz pokutować i prosić Boga o wybaczenie za to, że odmawiasz sobie wolności. Religijne podejście mówi, że trzeba zrobić więcej, ale Bóg twierdzi, że Jego Syn dokonał wszystkiego. Jeśli Jezus może ci wybaczyć i to robi, kim jesteś, żeby odmawiać sobie wybaczenia?
Czy Bóg przemówił do ciebie lub wskazał palcem jakiś obszar twojego życia poprzez ten artykuł? Czy potrzebujesz przebaczyć komuś, kto wyrządził ci krzywdę? Ewangelia Marka 11:25 mówi: „Kiedy stajecie do modlitwy i jeśli macie coś przeciw drugiemu, przebaczcie mu, aby Ojciec wasz w niebie przebaczył wam wasze grzechy”. Czy potrzebujesz przyjąć przebaczenie Pana dla siebie? Czy musisz porzucić coś, co zrobiłeś w przeszłości, aby sobie przebaczyć?
Bóg nie chce cię ukamienować – to starotestamentowa koncepcja kary. Jezus powiedział do osoby przyłapanej na cudzołóstwie: „Ja cię nie potępiam. Idź i porzuć grzeszne życie” (J 8). Faryzeusze czekali, aż Jezus skaże tę kobietę na śmierć przez ukamienowanie, a nawet przygotowali się, wybierając odpowiednie kamienie do rzucania – ale zamiast tego Jezus jej przebaczył.
Z krzyża Jezus nie tylko przebacza i daje ci zdolność przebaczania, ale także usuwa wstyd grzechu. Od trzeciego rozdziału Księgi Rodzaju grzech zawstydza ludzkość. Z krzyża, poprzez drugiego Adama, grzech i wstyd zostały zniesione. (Zobacz 1 Koryntian 15:45–48).
Nie tylko twój grzech wybaczony, ale według Listu do Hebrajczyków 8:12 nie jest już wspominany. 1 List Jana 1:8–10 ujawnia, że nie jesteśmy bez grzechu, ale z wyznaniem On jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć i oczyścić. Jeśli twierdzimy, że nie grzeszymy, czynimy Go kłamcą.
„Wybaczenie nie wymaże gorzkiej przeszłości. Uzdrowiona pamięć „Nie jest wymazaną pamięcią. Przebaczenie tego, czego nie możemy zapomnieć, tworzy nowy sposób pamiętania. Zmieniamy pamięć o przeszłości w nadzieję na przyszłość”. (Louis B. Smedes)
Siedem kroków do przebaczenia ze Słowa Bożego
Możesz znaleźć i udzielić przebaczenia stosując się do siedmiu kroków opisanych w Piśmie Świętym:
1. Wybierz wybaczenie
Przebaczenie zaczyna się od prostej decyzji, że w imię Jezusa będziemy posłuszni Bogu i przebaczymy tym, którzy nas zranili.
„Bądźcie jedni dla drugich dobrzy i miłosierni, przebaczając sobie nawzajem, tak jak i wam Bóg przebaczył w Chrystusie” (Efezjan 4:32).
Jezus jasno dał do zrozumienia w Ewangelii Mateusza 18:35, że decyzja o przebaczeniu powinna wypływać z serca. Mamy przebaczać całym sercem, nie powstrzymując się ani nie chowając urazy.
A co z uczuciami?
- Wybaczenie nie zaczyna się od uczuć, lecz od decyzji. Nie musisz czekać na właściwe uczucie, zanim zdecydujesz się przebaczyć. Możesz wybrać przebaczenie z serca, a Bóg to dostrzeże. Wypowiedz tę decyzję na głos. Z wiarą wyznaj na głos: „W imię Jezusa przebaczam _____”.
- Bądź czujny! Szatan może próbować przywrócić w twoim życiu uczucie urazy. (Zobacz 1 Piotra 5:8–10). Nie musisz czuć się winny z powodu pokusy, ale musisz się z nią zmierzyć. Skoro już dokonałeś wyboru, musisz mocno trwać przy swoim przebaczeniu w imię Jezusa.
2. Wyznaj swój grzech Bogu
Brak przebaczenia jest grzechem przeciwko Bogu. Jest nieposłuszeństwem wobec Jego nakazu, aby przebaczać innym, tak jak Bóg przebaczył nam (Efezjan 4:32). Co więcej, Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie poznali przebaczenie; posłał swojego Syna, Jezusa, aby umarł, aby to umożliwić. Brak przebaczenia może uniemożliwić ludziom doświadczenie Bożego przebaczenia.
„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, On jest wierny i sprawiedliwy, aby nam odpuścić grzechy i oczyścić nas od wszelkiej nieprawości” (1 Jana 1:9). To wyznanie oznacza nazwanie naszych grzechów, jeden po drugim.
„Kto ukrywa swe grzechy, nie będzie miał powodzenia; lecz kto je wyznaje i porzuca, dostąpi miłosierdzia” (Przysłów 28:13).
Skąd możemy mieć pewność, że zostaliśmy przebaczeni? To dzięki Słowu Bożemu! On mówi bardzo wyraźnie: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski” (Ewangelia Mateusza 6:14).
A jednak czasami wciąż wątpisz, czy naprawdę ci przebaczono. Przyjmij Boże przebaczenie, przyjmując je tak, jak przyjąłbyś dar, który ktoś ci dał. Jak to możliwe? Posłuchaj, co powiedział apostoł Paweł:
„Teraz więc jesteśmy ambasadorami Chrystusa, jakby Bóg napominał przez nas. Prosimy was w imieniu Chrystusa: pojednajcie się z Bogiem. On bowiem Tego, który nie znał grzechu, uczynił dla nas grzechem, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą” (2 Koryntian 5:20–21).
3. Proś o wybaczenie tych, których skrzywdziłeś
Jesteśmy odpowiedzialni za odbudowanie relacji z każdym, kto ma coś przeciwko nam. (Zobacz Ewangelię Mateusza 5:23–24). Przyjmij odpowiedzialność za wyrządzone zło i proś tę osobę o przebaczenie. Jeśli nie wiesz, co zrobiłeś źle, proś Boga, aby ci to pokazał.
Po prostu proś o przebaczenie. Nie wdawaj się w szczegóły, które mogłyby przynieść więcej szkody niż pożytku. Jeśli nie odczuwasz szczerego żalu lub skruchy, udając się do tej osoby, najpierw się zatrzymaj i z modlitwą poproś Boga, aby pokazał ci, jak ją zraniłeś i co ona mogła czuć. Pozwól Bogu dać ci nowe zrozumienie i wrażliwość na tę osobę.
Dobrze jest spojrzeć prosto w oczy osobie, która powiedziała ci, co zrobiłaś źle, i zapytać: „Czy mi wybaczysz?”. Poczekaj na odpowiedź. Jeśli odpowie: „Tak, wybaczę”, przyniesie to ulgę również jej. (Niezależnie od odpowiedzi, wyznając swój grzech i prosząc o przebaczenie, byłeś posłuszny. Teraz możesz oddać tę sytuację w ręce Boga).
4. Poproś Boga o błogosławieństwo dla osoby, która cię zraniła.
„Błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają” (Łukasza 6:28).
Czyniąc to, postępuj zgodnie z przykładem Jezusa i proś Boga o błogosławieństwo poprzez przebaczenie mu.
5. Zrób coś miłego dla osoby, która cię zraniła. Pobłogosław ją.
„Czyńcie dobrze tym, którzy was nienawidzą” (Łk 6:27).
„Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rzymian 12:21).
6. Akceptuj osobę taką, jaka jest, nawet jeśli się myli.
Nie broń tego, co oni robią, ale broń im. Traktuj tę osobę z godnością, szacunkiem, miłością i życzliwością, bez względu na wszystko.
„Przeto przyjmujcie jedni drugich, jak i Chrystus przyjął nas, ku chwale Bożej” (Rzymian 15:7).
7. Spójrz na osobę oczami wiary.
Nie koncentruj się na słabościach, grzechu czy irytacji. Skoncentruj się raczej na postrzeganiu tej osoby taką, jaką Bóg chce ją widzieć. Wierz, że Bóg odpowie na twoje modlitwy za tę osobę (zob. 1 J 5–14). Naśladuj przykład Abrahama i z wiarą dostrzegaj rzeczy, które nie są tym, na co wyglądają (zob. Rz 15–4). Zacznij myśleć i mówić pozytywnie o tej osobie (zob. 16 Kor 21). Miłość „wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma”.
Pamiętaj, że przebaczenie nie przychodzi naturalnie. Musimy przełknąć dumę, uświadomić sobie, że my również potrzebujemy przebaczenia, a następnie uwolnić osobę, która naszym zdaniem nas skrzywdziła. Niezależnie od tego, co się stało, uświadom sobie, że twój pełen wiary krok przebaczenia jednocześnie uwolni cię od bólu, potencjalnej goryczy oraz emocjonalnych, duchowych i fizycznych szkód, jakie może przynieść brak przebaczenia.
Uzdrowienie znajdziesz, gdy wybaczysz.
Dziękujemy Bogu za miłość i przebaczenie Jego Syna, Jezusa Chrystusa, umiłowanego przez nasze dusze. On pierwszy nam przebaczył, abyśmy my mogli przebaczać innym.
Dowiedz się więcej o chodzeniu w celu uzdrowienia inny artykuł, również przez Steve'a.
Więcej o prawdziwej wolności
Poddaj się temu, kim myślisz, że powinieneś być, aby odkryć, kim jesteś. Aut
Hentyczność to słowo, które często słyszymy dzisiaj. Chcemy być wierni sobie. Chcemy się definiować i być kimś znaczącym, kimś wyjątkowym. Ale co się dzieje, gdy nie jesteśmy pewni, kim naprawdę jesteśmy? Czy jesteśmy wystarczająco dobrzy? Czy dorównujemy innym? Czy w ogóle lubimy siebie? Więcej od Steve'a Prokopchaka w książce, e-booku i audiobooku Dowiedz się więcej
